้วย
ไม่งั้นจะไม่ดึงดูดสายตาคนธรรมดา
“ไม่มี” เฉินเฟิงส่ายหัวพลางว่า: “ประธานเสิ่น เรื่องเล็กน้อยพวกนี้คุณจัดการตามสมควรเถอะ ไม่ต้องถามความคิดเห็นผมหรอก”
“ครับ งั้นไม่รบกวนนะครับ นายน้อยเฉิน…”
พอวางสาย เฉินเฟิงเตรียมขับรถเลี้ยวไปอีกถนนหนึ่ง
แต่หางตาเขาเหลือบไปเห็นบางอย่าง ทำให้ต้องแตะเบรกฉับพลัน
ทางด้านหน้ามีคนมุงดูอะไรบางอย่างหนวกหูโวยวาย
ท่ามกลางผู้คน มีรถBentley สีเงินจอดอยู่ แถมข้างรถยังมีผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งนอนอยู่
ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นกำลังกุมหัว ขอร้องอย่างน่าสงสาร แต่ผู้ชายคนนั้นที่เตะเธออยู่กลับสีหน้าขึงขัง ราวกับไม่ยอมปล่อยเธอไปอย่างนั้น
ไม่นาน ผู้หญิงคนนั้นก็โดนเตะจนหน้าเขียวและบวมใหญ่ ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเลือด
“ปล่อยฉัน ปล่อยฉันไปเถอะ” เธออ้อนวอนขอร้อง แต่น้ำเสียงขอร้องนั่นกลับยิ่งทำให้ผู้ชายคนที่เตะเธอโมโหหนักขึ้น
“ปล่อยแก?!”
“ทำรถกูพัง แล้วยังอยากให้กูปล่อยอีกหรอ!”
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสีหน้าบิดเบี้ยว ร้องด่าออกมาหนึ่งประโยค ก่อนเตะเข้าหน้าผู้หญิงวัยกลางคนคนนั้นอย่างแรงอีกที ทำเอาเธอกระเด็นไปอีกสองสามเมตร
เฉินเฟิงขมวดคิ้ว ฉายแววเย็นชาออกมา
ถึงจะไม่รู้ว่าผู้หญิงวัยกลางคนคนนี้ทำอะไร แต่ชายหนุ่มนั่นลงมือหนักไปหน่อย เรียกได้ว่าจะทำเธอตาย
พอเตะเธอกระเด็น ชายหนุ่มนี่ยังไม่สาแก่ใจ เดินเข้าไปยกเท้ากะเตะซ้ำ เฉินเฟิงก้าวเท้าเข้าไปกะจะห้ามเขา
แต่ตอนนี้มีหญิงสาวร่างบาง
