บทที่ 59 ปัญหาที่ไม่คาดฝัน
ยืนอยู่เบื้องหน้าแดนลับ ลวี่หยางทั้งพินิจอย่างถี่ถ้วนต่อ“ของวิเศษที่จ้าววิถีสร้างไว้”และขบคิดไปด้วยว่า ควรตั้งค่าแดนลับเช่นไรจึงจะเป็นผลดีที่สุดต่อตัวเขา
‘ประการแรก ข้าย่อมจะไม่ก้าวออกไปเบื้องหน้าอย่างแน่นอน’
‘ข้าแค่หว่านเมล็ดลงไป แล้วรอให้เบ่งบานเป็นผลก็พอ…หากแต่แรกเริ่มไม่มีผู้อยู่เบื้องหลัง ก็ย่อมไม่มีใครคิดจะสืบหา!’
‘ประการที่สอง ข้ามิได้ต้องการโลกที่สงบสุข’
“เพราะในยุคโกลาหลจึงเกิดวีรบุรุษ ในยุคโกลาหลจึงฉวยโอกาสปนเปื้อนได้ จึงจะสามารถฉวยโอกาสในความโกลาหลได้……ต่อให้มีใครสักคนค้นพบความจริง ก็ยังมิอาจสร้างคลื่นใหญ่ได้อยู่ดี”
‘เพราะข้าสามารถให้วีรบุรุษไปตีกับวีรบุรุษ ให้ผู้กล้าไปตีกับผู้กล้า!’
ว่าดังนั้น การตั้งค่าจำนวนมหาศาลก็ไหลเข้าสู่แดนลับอย่างต่อเนื่อง
วินาทีถัดมา แดนลับทั้งผืนก็เปล่งแสงเจิดจ้า หมุนเวียนเป็นวง ๆ หลายชั้น ลวี่หยางในยามนั้นราวกับได้เห็นภาพแห่งโลกมนุษย์นับไม่ถ้วนหมุนเปลี่ยนสลับกันไปมาอย่างไม่สิ้นสุด
หลัวอู๋หยาเมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนั้น ก็จงใจกล่าวว่า: “ศิษย์น้องจะเข้าสู่แดนลับบำเพ็ญเพียร ข้าก็จะไม่รบกวนแล้ว ขออวยพรให้ศิษย์น้องสำเร็จ”
“ขอรับพรจากศิษย์พี่” ลวี่หยางประสานมือคารวะ “บุญคุณที่ศิษย์พี่ชี้แนะลวี่หยางจดจำไว้ในใจ วันหน้าหากบรรลุความสำเร็จ หากมีสิ่งใดจะไหว้วาน ศิษย์พี่โปรดเอ่ยปากได้เลย”
หลัวอู๋หยาได้ยินดังนั้นก็เผยรอยยิ้มพึงใจโดย
