้ในห้องพักของเสี้ยเมิ่งเหยา หลินหลันกำลังพร่ำบ่นไม่หยุด
“เมิ่งเหยา เจ้าไร้ประโยชน์นั่นพูดอะไรกันแน่? เราบอกแม่มาซะดีๆนะ”
“แม่คะ เฉินเฟิงเขาไม่ได้พูดอะไรเลย…” เสี้ยเมิ่งเหยาเถียงหลินหลันอย่างเหนื่อยใจ เธอกำลังคิดจะหาข้ออ้างมากลบเกลื่อนแม่ตัวเอง ทันใดนั้นด้านหลังหลินหลันก็ปรากฏเงาร่างสีดำขึ้น
เสี้ยเมิ่งเหยาจมูกกระตุก กำลังจะร้องเตือนแม่ ก็เห็นเงาร่างนั่นจับที่คอหลินหลันเบาๆ
หลินหลันสลบเหมือดไปเลย ไม่ทันได้ตอบโต้ใดๆ
“คุณทำอะไรแม่ฉันน่ะ?!”
เสี้ยเมิ่งเหยาทั้งตกใจทั้งโกรธ
“วางใจได้ แม่คุณไม่เป็นอะไร ยายแค่ทำให้เธอสลบไปชั่วคราวเท่านั้นเอง”
ตอนนี้มีเสียงราบเรียบโผล่มาด้านหลังเงาร่างดำนั่น
ร่างดำจากไป ปรากฏร่างผู้หญิงวัยกลางคนในชุดหรูขึ้นมาแทนที่
“สวัสดี คุณหนูเสี้ย” ผู้หญิงวัยกลางคนในชุดหรูยิ้มมุมปาก
“คุณเป็นใคร?”
เสี้ยเมิ่งเหยาตากระตุก ผู้หญิงวัยกลางคนเบื้องหน้าถึงดูไม่มีอะไร แต่กลับมีออร่าความไฮโซที่มีมาแต่เกิดออกมา ออร่าแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกต่ำต้อยขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“คุณเรียกฉันว่าฉินเสวี่ยนหรัว หรือไม่ก็….แม่” ผู้หญิงคนนั้นยิ้มมีเลศนัย
แม่?
หรือว่าเธอคือ…ฉินเสวี่ยนหรัว?!
เสี้ยเมิ่งเหยากระตุกวูบอีกครั้ง ถ้าผู้หญิงคนนี้คือฉินเสวี่ยนหรัว เท่ากับว่าเธอเป็นแม่เลี้ยงของเฉินเฟิง!
เป็นเจ้าหญิงน้อยตระกูลฉินที่เฉินห้าวเทียนแต่งด้วยตอนนั้น!
เธอมาทำอะไร?!
เห็นสีหน้าตกตะลึงของเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว ฉินเ
