สวี่ยนหรัวยิ้มมุมปากว่า: “ดูท่า…เฉินเฟิงจะเคยพูดถึงฉันกับคุณ”
เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้ตอบ แต่ถามกลับว่า: “คุณมาทำอะไร? มาหาสามีฉันหรอ?”
“เปล่า ฉันไม่ได้มาหาเขา” ฉินเสวี่ยนหรัวส่ายหน้าพลางว่า: “ฉันมาหาคุณ”
“หาฉัน?” เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้ว
“ใช่ มาหาคุณ” ฉินเสวี่ยนหรัวก้าวเท้าเข้ามาหนึ่งก้าว
“มาหาฉันทำไม?” เสี้ยเมิ่งเหยามองฉินเสวี่ยนหรัวอย่างตกใจ ความสัมพันธ์ของฉินเสวี่ยนหรัวกับเฉินเฟิงอาจจะไม่ได้เรียกว่าไม่ดี เพราะฉินเสวี่ยนหรัวเคยออกมาพูดแทนแม่ของเฉินเฟิงและเขาต่อหน้าคนตระกูลเฉินที่รุมรังแกพวกเขาสองแม่ลูก
แต่เสี้ยเมิ่งเหยาก็ไม่เชื่อใจฉินเสวี่ยนหรัวอยู่ดี
เหตุผลง่ายมาก ฉินเสวี่ยนหรัวเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่รักเฉินห้าวเทียน
ฐานะนี้เป็นตัวบ่งบอกว่าเธอกับซูจ้าวชิงไม่มีวันเข้ากันได้เหมือนน้ำกับไฟ
อย่าว่าแต่จะยื่นมือช่วยซูจ้าวชิงเลย เสี้ยเมิ่งเหยารู้สึกว่า แค่ฉินเสวี่ยนหรัวไม่ซ้ำเติมซูจ้าวชิงก็ถือว่าดีมากแล้ว
“คุณหนูเสี้ย คุณดูเหมือนไม่เชื่อใจฉันนะ?” ฉินเสวี่ยนหรัวมุมปากยิ้มซุกซน
เสี้ยเมิ่งเหยามองฉินเสวี่ยนหรัวเย็นชาหนึ่งที ไม่ได้ตอบอะไร
ฉินเสวี่ยนหรัวก็ไม่โกรธ เธอยิ้มบางว่า: “คุณหนูเสี้ย ฉันขอพูดอย่างไม่ปิดบังเลยนะ ฉันมาหาคุณครั้งนี้มีแค่เป้าหมายเดียว”
“เชิญ”
“ฉันอยากให้คุณหย่ากับเฉินเฟิง”
“เป็นไปไม่ได้!” เสี้ยเมิ่งเหยาปฏิเสธโดยไม่คิดซักนิด
“เป็นไปไม่ได้?” ฉินเสวี่ยนหรัวยิ้มมุ
