เขาถึงทำแบบนี้?” เสี้ยเมิ่งเหยาอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น เฉินเจิ้นหนานไม่ได้มีฐานะที่สูงส่งในตระกูลเฉินเลย เขาไม่มีแต่งตั้งเฉินเฟิงเป็นทายาทสืบทอดอย่างไร้เหตุผล ต้องเป็นเพราะในตัวของเฉินเฟิง มีอะไรบางอย่างที่เขาไม่ให้ความสำคัญไม่ได้
เฉินเฟิงยิ้มอย่างขมขื่นแล้วส่ายหัว “ผมบอกว่าผมไม่รู้ คุณจะเชื่อไหม?”
“เชื่อ!” เสิ้งเมิ่งเหยาพูดขึ้นตรงๆ
เฉินเฟิงถอนหายใจ “จริงๆ แล้ว ผมก็เดาออกคร่าววๆ เฉินเจิ้นหนานให้ผมเป็นผู้สืบทอด เกรงว่าคงจะเกี่ยวกับพ่อที่เอาเปรียบผมคนนั้นแน่นอน”
“เฉินห้าวเทียน？” เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้วทรงสวยขึ้น
“อืม” เฉินเฟิงพยักหน้า “พ่อที่เอาเทียบคนนั้นของผม ตอนผมอายุห้าขวบก็ได้หายตัวไปอย่างลึกลับ ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปไหน”
“เขาไปไหน ทำอะไร ไม่มีใครรู้เลย”
“หนึ่งเดียวที่ผมรู้ ภายในตระกูลเฉิน เขามีฐานะที่สูงส่งมาก”
“รุ่นผู้น้อยของตระกูลเฉิน ศิลปะการต่อสู้ที่เขาฝึก เป็นระดับที่สูงและลึกที่สุด ต่อให้เฉินเจิ้นหนาน ตอนนั้นก็ยังเทียบเขาไม่ติด”
“ครั้งนี้เฉินเจิ้นหนานจู่ๆ ก็แต่งตั้งผมคือผู้สืบทอดตระกูลเฉิน น่าจะเกี่ยวกับเขาแน่นอน นอกจากเขา ผมก็คิดเหตุผลอะไรไม่ออก”
เฉินเฟิงทำสีหน้าที่ดูซับซ้อนทันที
สำหรับเฉินห้าวเทียน ถ้าบอกว่าไม่เกลียดเขาก็เป็นไปไม่ได้ ยังไงเฉินห้าวเทียนก็ยังไม่เคยทำหน้าที่ของพ่อเลย
ทว่าเฉินเฟิงก็รู้ดี เรื่องตอนนั้น เฉินห้าวเทียนไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้
ถ้าเขาไม่ไปแต่งงานกับองค์หญิ
