ด้รับบาดเจ็บไม่พออีกหรือไง?”
ในน้ำเสียงของหลินหลัน เต็มไปด้วยความเกลียดและแค้น ในสายตาของเธอ ครั้งนี้ที่คนในครอบครัวของเธอทั้งสามคน ได้รับบาดเจ็บเป็นการบาดเจ็บที่ไม่มีการบอกล่วงหน้ามาก่อน พวกเธอสามคน ไม่จำเป็นต้องได้รับการทรมานแบบนั้น
“แม่คะ เรื่องในครั้งนี้ อย่าโทษเฉินเฟิงเลยค่ะ……”
“ไม่ต้องโทษเฉินเฟิง？！”หลินหลันพูดเสียงสูง
“เสี้ยเมิ่งเหยา ลูกไม่มีตาหรือไม่มีหู? วันนั้นตอนที่ผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้นบุกรุกเข้ามา ก็บอกชื่ออย่างชัดเจนแล้วว่ามาหาคนไร้ประโยชน์คนนั้น！”
“ลูกยังจะบอกว่าไม่ต้องโทษเขา？！”
“ต้องให้แม่กับพ่อตายก่อนใช่ไหม แกถึงจะโทษคนไร้ประโยชน์คนนั้น?！”
“แม่……” เสี้ยเมิ่งเหยาหยุดพูด คำพูดที่กำลังจะพูดออกมานั้น ถูกเธอกลืนกลับเข้าไป เป็นจริงตามนั้น เฉินอิงโรมาหาเฉินเฟิง หลินหลันและเสี้ยเว่ยกั๋ว รวมถึงตัวเธอ ล้วนติดร่างแหเพราะเฉินเฟิง
เวลานี้ เฉินเฟิงเดินถืออาหารเช้าเข้ามาในห้องผู้ป่วย
“ตื่นแล้วหรอ?” เมื่อเห็นเสี้ยเมิ่งเหยาฟื้น มุมปากของเฉินเฟิงก็เผยรอยยิ้มออกมา
“อื้ม” เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้า
“ตื่นแล้วก็กินอาหารเช้าสักหน่อย คุณไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว”
ขณะที่พูด เฉินเฟิงก็เตรียมจะวางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะ แต่หลินหลัน กลับลุกขึ้นยืน แล้วเขวี้ยงอาหารเช้าออกไป โจ๊กและซาลาเปากระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น
“ใครให้คนไร้ประโยชน์อย่างแกเข้ามา แกยังทำร้ายเมิ่งเหยาไม่พออีกหรือไง！”สีหน้าของหลินหลันเต็มไปด
