้วยความโมโห ชี้หน้าเฉินเฟิงแล้วด่ากราด ไม่ไว้หน้าเฉินเฟิงแม้แต่น้อย
“แม่คะ หนูบอกแล้วว่าอย่าไปโทษเฉินเฟิง” เสี้ยเมิ่งเหยาร้อนใจ
“หุบปาก！”หลินหลันหันหน้ากลับไป มองดูเสี้ยเมิ่งเหยาด้วยสายตาเย็นยะเยือก
จากนั้น เธอก็มองไปที่เฉินเฟิง “คนไร้ประโยชน์ เรื่องนี้ แกต้องให้คำตอบกับฉัน วันนั้นผู้หญิงคนนั้น เป็นใครกันแน่? ทำไมเธอต้องมาหาเรื่องแก?”
“เธอชื่อเฉินอิงโร” เงียบอยู่ครู่หนึ่ง เฉินเฟิงก็พูดขึ้นอีก “ที่เธอมาหาเรื่องผม เพราะมีความแค้นกับผม”
“ความแค้นอะไร?” หลินหลันเค้นถาม
เฉินเฟิงขมวดคิ้วเป็นปม “แม่ครับ ระหว่างผมกับเขาเรามีความแค้นต่อกัน ไม่สามารถพูดให้เข้าใจในระยะเวลาสั้นๆ วันข้างหน้าถ้ามีโอกาส ผมจะอธิบายให้แม่ฟังนะครับ”
“ไม่ได้！วันนี้แกต้องบอกฉันให้ชัดเจน！”
“ถ้าวันนี้แกยังไม่ยอมพูดให้ชัดเจน วันนี้แกก็ไปสำนักทะเบียนเขต ไปหย่ากับเมิ่งเหยา อย่าคิดว่าจะมีวันข้างหน้าอีก！”หลินหลันไม่จบไม่สิ้น ครั้งนี้เฉินอิงโรทำให้เธอมีปมในใจ เธอต้องรู้ว่าเฉินอิงโรเป็นใครมาจากไหน ไม่อย่างนั้นตอนที่เธอนอนหลับก็ยังไม่รู้สึกปลอดภัย
“แม่ แม่อย่าถามได้ไหมคะ！”
เสี้ยเมิ่งเหยาพูดด้วยความรำคาญ
“อะไรคือการบอกให้แม่ว่าอย่าถาม！？”หลินหลันโมโหขึ้นมาทันที
“แกรู้ไหมว่าไอ้คนไร้ประโยชน์คนนี้ปิดบังเรื่องอะไรแกบ้าง?”
“แอบไปหาผู้หญิงคนอื่นก็ช่างมันเถอะ ยังไปมีความแค้นกับคนอื่นอีก！”
“ตอนนี้เขามาแก้แค้นถึงที่บ้าน มาเอาชีวิตของเราสอ
