บทที่ 287 แกมีสิทธิ์อะไร
เฉินอิงโรพิงตัวอยู่ตรงมุมกำแพง เธอหายใจหอบหนัก ตอนที่เห็นสีหน้าเย็นชาเหมือนปีศาจไร้ซึ่งความรู้สึกของเฉินเฟิง เธอรู้สึกถึงลมหายใจเย็นๆที่ไหลจากขาขึ้นไปด้านบน
เฉินเฟิงเร็วมาก ประตูอยู่ห่างจากที่นี่ประมาณเจ็ดถึงแปดเมตร แต่เฉินเฟิงกลับหยุดได้ทัน！
ถ้าตอนนั้นเธอไม่หลบหมัดของเฉินเฟิง แล้วใช้มีดกรีซตัดลงไป
เช่นนั้นจะเป็นการตัดนิ้วมือของเสี้ยเมิ่งเหยา และในเวลาเดียวกันจะเป็นการเอาชีวิตของเธอไปทิ้ง！
นี่คือราคาที่ต้องจ่าย！
เฉินอิงโรทั้งตกใจและโมโห อีกนิดเดียว อีกนิดเดียว เธอก็จะตายอยู่ที่นี่！
ไอ้ลูกเมียน้อย ทำไมตอนนี้มันถึงแข็งแรงขนาดนี้?！
หลังจากเตะเฉินอิงโรแล้วนั้น เฉินเฟิงจึงหันไปมองเสี้ยเมิ่งเหยา
ตอนที่เขาเห็นแขนทั้งสองข้างของเสี้ยเมิ่งเหยาเต็มไปด้วยเลือดนั้น ความรู้สึกโกรธและต้องการฆ่าแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัวของเฉินเฟิงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มันแผ่ซ่านไปทั่ว！
“เฉินอิงโร！แก！รน！หา！ที่！ตาย！”
เฉินเฟิงกัดฟันกรอด พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาหันหน้ากลับไป จ้องเขม็งไปที่เฉินอิงโร สายตาของเขาคล้ายจะฟันเฉินอิงโรเป็นพันๆแผล！
ขณะที่สบตากับสายตาเย็นชาของเฉินเฟิง ภายในใจของเฉินอิงโรรู้สึกเย็นวาบและสั่นเทา แต่สีหน้าของเธอกลับไม่แสดงความหวาดกลัวออกมา ในทางกลับกันเธอกลับยังคงหัวเราะและกวนประสาทเฉินเฟิง “รนหาที่ตาย? ใครให้ความกล้าลูกเมียน้อยในการพูดแบบนี้ออกมา? หรือว่าแกอยู่เมืองชางโจวมาส
