ามปี ไม่รู้ว่าตนเองนามสกุลอะไร?”
“ฆ่าฉันเฉินอิงโร แกมีสิทธิ์อะไร?”
“ที่นี่คือเมืองชางโจว ไม่ใช่ยันเจียง！เฉินอิงโร แกคิดว่าฉันไม่กล้าฆ่าแกหรอ?！”เฉินเฟิงพูดเสียงเหี้ยม นัยน์ตาของเขามีความโกรธปะทุออกมาไม่หยุด อย่างไม่ต้องสงสัย เฉินอิงโรกำลังกวนประสาทเขา ทำให้เขาโมโห อยากให้เขาลงมือ
ขอเพียงแค่วันนี้เขายั้งมือไม่ได้ เช่นนั้นตระกูลเฉินก็มีเหตุผลเพียงพอ ที่จะปล้นเอาอำนาจมาจากเขา และถึงขั้นสามารถใช้อำนาจของตระกูลกดทับเขา！
สิ่งที่ก่อนหน้านี้เขาทำมาทั้งหมดก็จะสูญเปล่า!
“แกกล้า?”
“แกก็ฆ่าฉันสิ” เฉินอิงโรหัวเราะอย่างเย้ยหยัน อย่างไร้ยางอาย
เฉินเฟิงกำหมัดแน่น พยายามระงับความโมโหที่มีอยู่ท่วมอก แน่นอนว่าเขาสามารถฆ่าเฉินอิงโรให้ตายด้วยหมัดเดียว
แต่หลังจากต่อยเฉินอิงโรจนตายแล้วล้ะ?
ไม่มีหลังจากนั้น！
ต่อให้มี ก็มีเพียงแค่การถูกตามล่าไล่ฆ่าของตระกูลเฉินที่ไม่มีวันหยุดหย่อน
เสี้ยเมิ่งเหยา เสี้ยเว่ยกั๋ว หลินหลัน กู้ตงเชิน หานหลง จูกว่างฉวน……
คนรักของเขา เพื่อนของเขา ล้วนต้องตาย！
ไม่ใช่ไม่กล้า แต่ทำไม่ได้！
เมื่อเห็นความโมโหของเฉินเฟิงระงับลงไปแล้วนั้น เฉินอิงโรอดไม่ได้ที่จะโมโห
“ลูกเมียน้อย แกยังอดทนได้ดีเหมือนเดิม！”
“ในตระกูลฉันของพวกเรา แกอดทนมาแล้วสิบปี พอมาถึงเมืองชางโจว แกก็อดทนอีกสามปี”
“ความสามารถในการอดทนของแก ยังแข็งแกร่งยิ่งกว่าเต่าที่หดหัวอยู่ในกระดอง”
“พูดจบหรือยัง?” เฉินเฟิงสูดลมหายใจเข้า
