“เป็นอะไรไป? อยากจะไล่ฉันออกไป?” เฉินอิงโรหัวเราะออกมา
เฉินเฟิงส่ายหน้า “แกคิดมากไปแล้ว ฉันไม่มีวันปล่อยให้แกออกไป”
“ไม่ให้ฉันไป? หรือว่าแกจะให้ฉันอยู่ต่อเพื่อที่จะเชิญฉันกินข้าว?” เฉินอิงโรหัวเราะเย็นยะเยือก “ลูกเมียน้อย ถ้าแกอยากจะเอาชนะฉัน ฉันขอบอกให้แกล้มเลิกความคิดนี้เถอะ”
“คนที่ต่ำต้อยอย่างแก ไม่คู่ควรให้ฉันร่วมมือด้วย”
“ใช่หรอ?” สีหน้าของเฉินเฟิงไร้ความรู้สึก จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “ฉันก็ไม่มีวันร่วมมือกับคนพิการ！”
“แกหมายความว่าอะไร?”
สีหน้าของเฉินอิงโรเปลี่ยนไป เธอแทบจะถอยหลังหนี
แต่เฉินเฟิงลงมือได้เร็วกว่าเธอ
หนึ่งวินาทีต่อจากนั้น เฉินอิงโรรู้สึกเพียงว่าหนังศีรษะของเธอแน่นตรึง หันไปมองด้านล่างอย่างไม่สามารถควบคุมการมองได้ ลวดลายกระจกบนโต๊ะขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
“ปั้ง” เสียงดังขึ้น
หน้าของเฉินอิงโรชนเข้ากับโต๊ะกระจก
เพล้ง！
เสียงโต๊ะกระจกแตกดังขึ้น เศษแก้วมากมายกรีดลงบนหน้าของเฉินอิงโร
ตามด้วยเสียงกรีดร้อง หน้าของเฉินอิงโรเต็มไปด้วยเลือด
“คุณหนู！”
ชายชราที่สวมชุดนักวรยุทธ์ดวงตาเบิกกว้าง กำหมัดแน่น ตีให้ตายยังไงเขาก็คิดไม่ถึง เฉินเฟิงจะจู่โจมเฉินอิงโรโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า
อีกทั้งยังเร็วมากด้วย เร็วจนแม้แต่เฉินอิงโรก็ยังไม่มีเวลารับมือ
“ฆ่าไอ้ลูกเมียน้อยทิ้ง！”
เฉินอิงโรร้องตะโกนเหมือนคนบ้า เธอเสียสติไปทันที
“ไอ้สารเลว！”
ชายชราชุดนักวรยุทธ์สีขาวปรากฏตัวตรงหน้าเฉินเฟ
