ียง “ถ้าแกสามารถฆ่าฉัน แกก็คงฆ่าไปนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องมาคุยอะไรให้เสียเวลากันฉัน”
“ดี! ดี! ดี! ”
เฉินอิงโรเครียดจนกัดฟันกรอด จากนั้นก็พูดคำว่าดีขึ้นสามครั้ง
“ไม่กลัวใช่ไหม? ”
“งั้นวันนี้กูจะทำให้มึงกลัว! ”
เฉินอิงโรทำสีหน้าที่เคล้าด้วยความโหดเหี้ยม ขณะที่พูด เธอก็จับมีดสั้นในมือไว้ แล้วก็ได้แทงลงไปตรงหลังมือของเสี้ยเมิ่งเหยา
‘ฉึก’ เสียงเดียว
มีดสั้นก็ปาดผ่านแขนแล้วก็มีเลือดสดพุ่งกระฉูดออกมา
จากนั้นจึงทำให้เสี้ยเมิ่งเหยารู้สึกเจ็บปวดจนอดไม่ได้ที่จะร้องทุกข์ออกมาอย่างทรมาน บนหน้าผากจึงเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดใหญ่ทันที
“เจ็บไหม? ” เฉินอิงโรเผยยิ้มอันโหดเหี้ยมที่ดูสะใจออกมา
เสี้ยเมิ่งเหยากัดฟันไว้แน่นๆ แล้วมองเฉินอิงโรด้วยความเกลียดชัง และไม่พูดไม่จา
เฉินอิงโรเลิกคิ้วขึ้น “ไม่เจ็บ? ”
“ดูๆ แล้วฉันคงจะเมตตาใจดีกับแกเกินไป” เฉินอิงโรถอนหายใจออกมา แล้วก็ขยับมีดในมือที่ทิ่มแทงอยู่ในเนื้อไปๆ มาๆ ทำให้เลือดสดหลั่งไหลออกมา
เสี้ยเมิ่งเหยารู้สึกเจ็บปวดจนกรีดร้อง ใบหน้าอันสะสวยดูขาวซีดเหมือนดั่งกระดาษ
“ปล่อยลูกสาวฉันเดี๋ยวนี้! ”
เวลานี้ หลินหลันก็กรีดร้องขึ้น แล้ววิ่งพุ่งเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต
ทว่าเธอกลับไม่ได้วิ่งพุ่งไปถึงตรงหน้าเฉินอิงโร กลับถูกบอร์ดี้การ์ดที่สวมสูทดำฉุดกระชากผมของเธอไว้ แล้วก็เข่ากระแทกลงบนท้องน้อยของเธอ
หลังจากนั้นเธอจึงพึมพำออกมาอย่างสุดจะอดกลั้น หลินหลันจึงนอนขดตัวอยู่บนทั
