นที
“ยังไม่ร้องขอให้อภัยอีก? ” เฉินอิงโรแสยะยิ้มพลางมองเสี้ยเมิ่งเหยา
“ไอ้บ้า! ถ้าแกมีปัญญาก็ฆ่าฉันสิ! ”
เสี้ยเมิ่งเหยาแสยะยิ้มอย่างอ่อนแรง
“ฆ่าแกงั้นหรอ? ”
“ฆ่าแกฉันจะไปหาของเล่นสนุกๆ แบบนี้ได้ที่ไหนอีกล่ะ” เฉินอิงโรแสยะยิ้มขึ้นไม่หยุด พูดจบ เธอก็ดึงมีดสั้นออกจากแขนของเสี้ยเมิ่งเหยา แล้วก็เอามีดแทงลงไปตรงแขนอีกข้างอย่างเต็มแรง
เสี้ยเมิ่งเหยากรีดร้องขึ้นอีกครั้ง เรือนร่างที่ผอมบางของเธอสั่นเทาไม่หยุด
“ขอร้องฉัน ขอร้องฉัน แล้วฉันจะให้อภัยแก”
เฉินอิงโรมองเสี้ยเมิ่งเหยาด้วยความโหดเหี้ยม เธอยังไม่เชื่อจริงๆ ว่าบนโลกนี้จะมีผู้หญิงที่มีหัวแข็งขนาดนี้
“ไสหัวไป! ”
เสี้ยเมิ่งเหยากัดฟันกรอดด้วยความโมโห ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายด้วยความเกลียดชัง
“ไสหัวไป? ”
เฉินอิงโรทำสีหน้าที่หม่นหมองอีกครั้ง แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ไอ้ผู้หญิงชั้นต่ำ แกยังจะหัวแข็งอีก!
“แต่ฉันชอบที่แกหัวแข็งขนาดนี้! ”
พูดไป เธอก็ขยับมีดสั้นที่แทงอยู่ตรงแขนของเสี้ยเมิ่งเหยาไปมาอีกครั้ง
ความเจ็บปวดที่สุดแสนจะทรมานทำให้เส้นเอ็นบนหน้าผากของเสี้ยเมิ่งเหยาปูดบวม เธอตกอยู่ในภาวะใกล้จะหมดสติ
“แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วหรอ?”
“เป็นขยะจริงๆ!”
เฉินอิงโรด่าด้วยความหงุดหงิด จากนั้นหยิบมีดกรีซออกมาเล่มหนึ่ง เธอมองหน้าหลินหลัน แล้วพูดด้วยความรังเกียจ ：“โทรไปหาไอ้ลูกเมียน้อย บอกให้มันมาภายในสิบนาที สายหนึ่งนาที ฉันก็จะตัดนิ้วของยัยคนชั้นต่ำหนึ่งนิ้ว”
ม
