ือของหลินหลันสั่นเทา รีบกดโทรหาเฉินเฟิง
“คนที่สมควรตาย รีบไสหัวกลับมา เมิ่งเหยาถูกคนอื่นทรมานแทบตายแล้ว!”หลินหลันตะโกนไปด้วยร้องไห้ไปด้วย
“อะไรนะ?!”
เฉินเฟิงรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าในวันที่ท้องฟ้าสดใส หัวใจของเขาเต้นแรงทันที
เวลานี้ มีเสียงเย็นยะเยือกของเฉินอิงโรดังขึ้น：”ไอ้ลูกเมียน้อย ฉันให้เวลาแกสิบนาที หลังจากนี้สิบนาที ถ้าฉันยังไม่ได้เจอแกอีก ฉันจะตัดนิ้วของยัยคนชั้นต่ำ ฉันจะตัดทีละนิ้วๆ”
“เฉินอิงโร！”
สีหน้าของเฉินเฟิงเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ตีให้ตายเขาก็คิดไม่ถึงว่าเฉินอิงโรจะมาเมืองชางโจวเวลานี้
ตู้ดๆ
ยังไม่รอให้เฉินเฟิงได้พูดอะไร เฉินอิงโรก็ตัดสายทันที
ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาบนหน้าอกของเฉินเฟิงทันที เฉินเฟิงรู้สึกว่าหน้าอกของตนเองกำลังจะระเบิดอย่างไรอย่างนั้น
“คุณชายเฉิน เป็นอะไรไป?”
เฉินจื๋อเหวินถามเสียงเพราะ
“ปั้ง”
เฉินเฟิงไม่ได้พูดอะไร เขาเตะประตูรถให้เปิดออก วิ่งลงจากภูเขาด้วยความเร็วทั้งหมดที่ตนมี
“ยัยคนชั้นต่ำ แกลองเดาดูสิ ไอ้ลูกเมียน้อยจะสามารถมาถึงที่นี่ภายในสิบนาทีไหม?” เฉินอิงโรลูบเลือดที่อยู่บนมีดกรีซสั้นไปด้วย พร้อมกับถามอย่างไม่สะทกสะท้าน
ดวงตาทั้งสองข้างของเสี้ยเมิ่งเหยาลืมขึ้นเล็กน้อย สติสัมปชัญญะของเธอแทบจะหายไปหมดแล้ว
เฉินอิงโรถอนหายใจ：“ถ้าภายในสิบนาทีมันยังมาไม่ถึง แกต้องเจ็บตัวแน่ๆ”
“ความเป็นจริงฉันเองก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่พอนึกถึงตำแหน่งที่ไอ้ลูกเมียน้อยนั่
