งอยู่ตอนนี้ มันทำให้ฉันหงุดหงิดมาก”
“พอหงุดหงิด ก็ต้องระบายออกมา”
“พวกแกทั้งสองคนก็คุกเข่าลงมาด้วย” เฉินอิงโรหันไปมองหลินหลันและเสี้ยเว่ยกั๋ว
“ฉัน…….ฉันไม่คุกเข่าแล้ว ฉันไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับไอ้คนไร้ประโยชน์คนนั้น ฉันอยากให้มันตายด้วยซ้ำไป” หลินหลันพูดด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา
“ใช่หรอ?”เฉินอิงโรพูดเสียงเบา สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที ：“แต่แกก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับไอ้ลูกเมียน้อยนั่น！”
“ขอแค่เป็นคนที่เกี่ยวข้องกับไอ้ลูกเมียน้อย ล้วนไม่สามารถปล่อยไปได้！”
ทั้งสองถูกกดตัวให้คุกเข่าลงกับพื้น
เฉินอิงโรปรายตามองดูเวลา
“เหลือเวลาอีกสามนาที”
“สองนาที……”
”หนึ่งนาที……”
“สามสิบวินาที……”
“ดูเหมือนว่า ไอ้ลูกเมียน้อยคนนั้นคงมาไม่ทัน”
เฉินอิงโรถอนหายใจ เหมือนว่ากำลังรู้สึกเสียใจแทนเสี้ยเมิ่งเหยา
“ในเมื่อมันมาไม่ทัน ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะทำตามคำพูดของฉัน”
เฉินอิงโรยิ้มพร้อมกับหยิบมีดกรีซออกมา เตรียมตัวที่จะฟันมันลงไป
และในเวลานี้เอง เสียงข่มขู่ก็ดังขึ้น ：“หยุด！”
“หยุด?”
เฉินอิงโรหัวเราะในลำคอ เธอไม่ได้หันหน้ากลับไป ทว่ากลับจับมีดกรีซในมือเอาไว้แน่นและเล็งไปที่นิ้วมือของเสี้ยเมิ่งเหยาเพื่อที่จะฟันลงไป！
“รนหาที่ตาย！”
ดวงตาของเฉินเฟิงเบิกกว้างจนแทบแตก การกระทำของเฉินอิงโร ทำให้ความโมโหที่อยู่ตรงหน้าอกของเขา จุดประกายออกมาจนหมด！
เขาเดินเพียงก้าวหนึ่ง ก็ไปถึงตรงหน้าของเฉินอิงโร หมัดเหล็กของเขาฟาดไป
