บทที่ 284 ยโสโอหัง
เสียงของหลินหลันหายไปในทันที คล้ายกับว่าถูกคนบีบรัดกล่องเสียง คำด่ามากมายที่กำลังจะด่าออกไปถูกกลืนลงท้องอีกครั้ง
“คุณเป็นใคร? มาเตะประตูบ้านฉันทำไม?” หลินหลันกลั้นความโมโหเอาไว้แล้วเอ่ยถาม ที่เธออดกลั้นความโกรธเอาไว้แล้วไม่ปล่อยออกมานั้น เป็นเพราะเธอมองออกว่า คนตรงหน้าไม่ธรรมดา
ผู้หญิงตัวสูงสวมใส่ชุดแบรนด์เนมราคาแพงทั้งตัว มูลค่าเสื้อผ้าทั้งตัวของเธอไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนหยวน
ด้านหลังของเธอมีชายแก่สวมชุดนักวรยุทธ์สีขาว ถึงแม้ว่าเวลานี้จะหรี่ตาลง แต่ก็มองออกอย่างชัดเจนว่าไม่ควรมีเรื่องด้วย
และยังมีบอร์ดี้การ์ดสวมชุดสูทสีดำอีกสามคน สีหน้าที่อาฆาตของพวกเขาทำให้หลินหลันไม่กล้าโมโห
“ชื่อของฉันเธอไม่มีสิทธิ์รู้” หญิงสาวร่างสูงพูดอย่างหยิ่งยโส คล้ายกับว่าหากหลินหลันรู้ชื่อของตน จะเป็นการทำให้ตนเองแปดเปื้อน
นัยน์ตาของหลินหลันฉายแววโมโห ผู้หญิงคนนี้ตอแหลมาก
“ลูกเมียน้อยนั่นล้ะ?” หญิงสาวร่างสูงกวาดตามองไปที่ห้องรับแขก ทว่ากลับไม่เห็นเฉินเฟิง
“คุณหาว่าใครเป็นลูกเมียน้อย? ทุกคนในบ้านของฉันล้วนมีชื่อ ไม่มีใครเป็นลูกเมียน้อย” คิ้วของหลินหลันขมวดเป็นปม เธอรู้สึกทนไม่ไหว ผู้หญิงร่างสูงคนนี้มาถึงก็เตะประตูบ้านที่พึ่งตกแต่งเสร็จของตนเอง อ้าปากพูดก็มีแต่คำว่าลูกเมียน้อย คิดว่าเธอเป็นคนที่รังแกได้ง่ายๆงั้นหรอ?
หญิงร่างสูงเลิกคิ้วขึ้น “เธอกล้าเถียง?”
“ฉัน……” หลินหลันถลึงตา ตอนแรกเธออยากจ
