คนไหนกล้าจับฉันเฉินอิงโร”
เฉินอิงโรหัวเราะในลำคอ เธอดูยโสโอหังเป็นอย่างมาก
เฉินอิงโร？
ม่านตาของเสี้ยเมิ่งเหยาหดตัว ภายในใจของเธออดไม่ได้ที่จะหวาดกลัวขึ้นมา คนตระกูลเฉิน！
“ได้ คุณรออยู่นี่！ฉันจะไปแจ้งความ！”
หลินหลันโมโหเป็นอย่างมาก เธอไม่เชื่อว่า เฉินอิงโรอะไรนี่ จะมีอำนาจมากขนาดนี้ แม้แต่ตำรวจก็ไม่อยู่ในสายตา
หน้าของเฉินอิงโรเขียนคำว่าผ่อนคลายเอาไว้ เธอไม่สนใจคำข่มขู่ของหลินหลัน
ต่อให้หลี่จุ้นเฉิงแห่งเมืองชางโจวมา พอมาเห็นเธอ ก็ยังต้องเคารพเธอและเรียกเธอว่าคุณหนูเฉิน แล้วจะนับภาษาอะไรกับตำรวจทั่วไป
“แม่คะ ไม่ต้องแจ้งความหรอกค่ะ” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดขึ้นเสียงเรียบ ถ้าเป็นคนตระกูลเฉิน การแจ้งความนั้นไร้ประโยชน์ จะเป็นการรังแกตนเองเปล่า
“ไม่แจ้งความแล้ว? ทำไมถึงไม่แจ้งความแล้ว?” หลินหลันถลึงตาโต ไม่เข้าใจว่าทำไม
“ไม่มีเพราะอะไรหรอกค่ะ” เสี้ยเมิ่งเหยาสูดลมหายใจเข้า หันไปมองเฉินอิงโร “คุณมาหาเฉินเฟิงทำไม?”
“เธอไม่มีสิทธิ์รู้” เฉินอิงโรมมองดูเสี้ยเมิ่งเหยาด้วยความดูถูก ถึงแม้เสี้ยเมิ่งเหยาจะเป็นภรรยาของเฉินเฟิง แต่ในสายตาของคนตระกูลเฉิน ฐานะของเสี้ยเมิ่งเหยาไม่ต่างอะไรกับคนงานของตระกูลเฉิน
หลังจากปรายตามองเสี้ยเมิ่งเหยา เฉินอิงโรก็พูดขึ้นเสียงเรียบ
“คนชั้นต่ำ ถ้าแกฉลาดพอ ก็รีบโทรหาไอ้คนไร้ประโยชน์คนนั้นซะ！”
“ฉันให้เวลาแกสิบวินาที หลังจากสิบวินาที ถ้าแกยังไม่โทร ฉันจะตีขาแกให้หัก！”
