ยังผิดที่มีใจคิดที่จะทำร้ายเธออีก
ทำได้เพียงพูดว่า ในใจของเสี้ยเมิ่งเหยา เฉินเฟิงเป็นคนที่เธอนับถือ วางไว้บนหิ้ง ไม่ยอมให้มีการทำให้แปดเปื้อนแม้แต่น้อย
“หลันหลัน ที่บ้านมีแขกหรอ?”
เวลานี้ เสี้ยเว่ยกั๋วเดินออกมาจากห้องนอนด้วยท่าทีงัวเงีย เมื่อเห็นภาพที่อยู่ในห้องรับแขก สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที
“คุณเป็นใคร ทำไมต้องทำร้ายลูกสาวผมด้วย?”
เสี้ยเว่ยกั๋วหันไปมองเฉินอิงโร
“ลูกสาวของแก?” เฉินอิงโรหัวเราในลำคอแล้วมองไปที่เสี้ยเว่ยกั๋ว จากนั้นตบไปที่หน้าของเสี้ยเมิ่งเหยาอีกครั้งหนึ่ง
“ฉันตบเธอ！”
“นางสารเลวคนนี้สมควรโดนตบ！”
“แกมันรนหาที่ตาย”
เสี้ยเว่ยกั๋วโมโหเป็นอย่างมาก เขาหยิบเก้าอี้ที่อยู่บนพื้น พุ่งไปทางเฉินอิงโร
“เว่ยกั๋ว！”
หลินหลันตกใจ กำลังคิดที่จะห้ามหรามเสี้ยเว่ยกั๋ว แต่บอร์ดีการ์ดของเฉินอิงโรกลับชูเท้าขึ้นสูง แล้วเตะไปที่จมูกของเสี้ยเว่ยกั๋ว
“ปั้ง” เสียงดังขึ้น
ตัวของเสี้นเว่ยกั๋วบินออกไป กระแทกกับโถงทางเดิน จมูกของเขาหักทันที ตรงสันจมูกมีเลือดไหลไม่หยุดเหมือนน้ำพุ
“พวกนายมีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายคน? ยังมีกฎหมายอยู่ไหม！”
หลินหลันทั้งโมโหทั้งโกรธ
“กฎหมาย?” บอร์ดีการ์ดที่ทำร้ายหัวเราะในลำคอ “คุณหนูของพวกเราคือกฎหมาย！”
“แม่คะ แจ้งความ！”
เสี้ยเมิ่งเหยากัดฟันกรอด ความยโสโอหังของกลุ่มคนตรงหน้าเกินกว่าที่เธอคิดเอาไว้
“ฮ่าๆ แจ้งความ?”
“แกอยากแจ้งความ ก็แจ้งไปเลย ฉันอยากจะเห็นจริงๆ ว่าจะมีตำรวจ
