บทที่ 58 นิกายศักดิ์สิทธิ์ทุกหนทุกแห่งล้วนคือบุคลากร
สำหรับหวังซงนั้น ลวี่หยางหาได้ใส่ใจนัก อย่างมากก็เพียงนึกแปลกใจอยู่ในใจว่า“สหายเก่าหลายชาติภพของข้า…ผู้อาวุโสหวังไป่หรงแห่งหอเก็บคัมภีร์กลับยังมีทายาทหลงเหลืออยู่”
ชาติหน้า หากมีโอกาสค่อยดูแลกันอีกคราเถอะ…ตอนนี้เขายังมีเรื่องสำคัญกว่านั้นต้องจัดการ
เขาควบลำแสงจากถ้ำบำเพ็ญไปทันที ระหว่างทางก็หยิบแผ่นหยกกระจ่างมรรคผลออกมา เริ่มต้นพินิจวิชาจอมปราชญ์ขโมยสวรรค์
ภาษิตโบราณมีว่าจอมปราชญ์ไม่ตาย มหาโจรก็ยังไม่สิ้น
หาได้หมายความว่าจอมปราชญ์คือโจร แต่หมายถึง เมื่อจอมปราชญ์บัญญัติกฎเกณฑ์แก่ใต้หล้า แม้จะควบคุมความเป็นไปของมนุษย์ แต่ขณะเดียวกันก็เปิดทางให้มหาโจรแสวงหาช่องโหว่ได้เช่นกัน
อย่างไรก็ดี นั่นเป็นเพียงคำอธิบายของฝ่ายธรรมะทว่าในความเข้าใจวิชาจอมปราชญ์ขโมยสวรรค์กลับแตกต่างโดยสิ้นเชิง
ในคำกล่าวของจอมปราชญ์ขโมยสวรรค์มีว่าจอมปราชญ์ใช้อำนาจแห่งกฎบัญญัติหาผลประโยชน์แก่ตน ผู้ใดไม่ยอมจำนนล้วนถูกมองเป็นโจรผู้ร้าย ที่เรียกว่า “จอมปราชญ์” ก็แท้จริงคือมหาโจรผู้ลักชิงใต้หล้า
ฉะนั้น หากจะฝึกสำเร็จวิชาฝึกกายนี้ จำต้องกำหนดวิธีการบำเพ็ญเพียรชนิดหนึ่งให้แก่ชาวโลกครั้นเมื่อผู้คนทั้งโลกยึดถือแนวทางนั้นในการบำเพ็ญ ผู้สร้างย่อมสามารถลักชะตาของผู้คนทั้งโลกมาเลี้ยงตนเองได้โดยตรง
นี่แหละคือ“จอมปราชญ์คือมหาโจร มหาโจรก็คือมหามรรค”คือความหมายอันแท้จริงของวิชานี้
