างชัดเจน
จากนั้นมีดยาวจึงหักตรงกลาง และกลายเป็นสองท่อนทันที!
แรงที่เหลืออยู่ของงูหูยังไม่จบ จากนั้นก็ตบลงบนหน้าอกของโห้ชิงซง
หลังจากที่ได้ยินเสียงแตกหัก ก็มีเสียงกระดูกตรงหน้าอกหัก!
เขาเหมือนว้าวที่ขาดจากสาย แล้วตัวก็ปลิวออกไปไกลๆ จนถึงเจ็ดแปดเมตร คนยังไม่ทันได้หล่นลงบนพื้น ปากของเขาก็มีเลือดสดพุ่งกระฉูดออกมา
แค่ท่าไม้ตายท่าเดียว ก็ทำให้อ้านจิ้งขั้นกลางอย่างโห้ชิงซงเสียแร้งต้านทาน!
“คุณ……คุณชายเฉิน เราถอยเถอะ” เฉินจื๋อหลี่ที่ไม่กลัวฟ้ากลัวดินยังต้องพูดด้วยเสียงสั่น
เขาไม่เคยเห็นอะไรที่โหดเหี้ยมแบบนี้มาก่อน แม้กระทั่งแรงของคนยังเล็กลงไปทันที
กระสุนไม่ยังไม่สามารถทิ้งบาดเจ็บอะไรใดๆ บนตัวมันเลย ดาบยาวของจอมยุทธ์อ้านจิ้งยังฟันได้รอยบางๆ เท่านั้น
ถ้าไม่ใช้จรวดรถถังที่เป็นอาวุธสงครามร้ายแรง ก็ไม่มีทางทำอะไรมันได้！
“ถอย? ทำไมต้องถอย?” เฉินเฟิงคลายยิ้มบางๆ “พวกเรามาที่นี่ก็เพื่อมาเอาบัวหิมะซินเจียง ถ้าเราถอย แล้วจะทำยังไงกับบัวหิมะซินเจียง?”
“แต่ว่า……” เฉินจื๋อหลี่ตกตะลึง เขาอยากจะบอกว่างูดำตรงหน้าไม่ใช่สิ่งที่กำลังของมนุษย์สามารถสู้ได้ แต่เมื่อมองแววตาที่ต้องการต่อสู้ของเฉินเฟิง เขาจึงไม่ได้พูดประโยคข้างหลังออกมา
“คุณชายเฉิน ถึงแม้ว่าบัวหิมะซินเจียงจะสำคัญ แต่ความปลอดภัยของคุณ สำคัญกว่า” เฉินจื๋อเหวินพูดเสียงเรียบ เขาเองก็มองออกว่าเฉินเฟิงต้องการที่จะสู้ แต่เฉินเฟิงเป็นคู่ต่อสู้ของงูดำตรง
