หน้าจริงๆหรอ?
ไม่เห็นว่าจะเป็นแบบนั้น
เฉินเฟิงส่ายหน้า เขาไม่ได้พูดอะไร ถึงแม้งูดำตรงหน้าจะน่ากลัว แต่ไม่ได้น่ากลัวจนถึงขั้นไม่สามารถสู้ได้
ขณะที่สี่พี่น้องตระกูลเฉินและเฉินเฟิงกำลังพูดคุยกันนั้น การต่อสู้ระหว่างตระกูลโห้กับงูดำได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง
โห้ชิงซงล้มลงกับพื้น ทำให้คนตระกูลโห้รู้สึกหดหู่ทันที
งูดำพุ่งตัวเข้ามาหาคนของตระกูลโห้แล้วหมุนเอาทหารรับจ้างทุกคนไปเหมือนพายุทอร์นาโด โห้เจียหมิงที่เป็นหนึ่งในจอมยุทธ์อ้านจิ้งขั้นกลางของตระกูลโห้เมื่อเห็นสถานการณ์ไม่ดี จึงจับตัวโห้หงเย้นเอาไว้เพื่อที่จะหนี
ไม่เวลามาสนใจทหารรับจ้างของตระกูลโห้ได้
เพียงแต่วินาทีนี้
ทหารรับจ้างส่วนมากก็ถูกทำร้ายมากกว่าเดิม
งูดำพุ่งตัวเข้ามาในกลุ่มคน จากนั้นอ้าปากกว้าง แล้วกลืนคนเข้าไปในห้องทีละคนๆ หรือไม่ก็กัดเป็นสองท่อน
ส่วนคนที่ไม่ทันระวังแล้วสัมผัสโดนตัวงู ก็บินไปอีกทาง อวัยวะในร่างกายแตกเป็นเลือดตั้งแต่ลอยอยู่กลางอากาศ
ถูกงูดำกระแทกโดน ไม่เบาไปกว่าการถูกรถบรรทุกที่ขับด้วยความเร็วหนึ่งร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงพุ่งเข้าใส่
โห้หงเย้นอ้าปากกว้าง น้ำตาของเธอนองหน้า เวลานี้เธออยากจะร้องไห้แต่กลับร้องไม่มีเสียง
มองดูภาพของคนที่คุ้นเคยตรงหน้าร้องด้วยความทรมานต่อหน้าเธอ ความรู้สึกที่เหมือนหัวใจถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ยากที่จะใช้คำพูดมาอธิบาย
โห้หงเย้นรู้สึกเสียใจ ถ้าสามารถย้อนทุกอย่างกลับไปได้อีกครั้ง เธอไม่มีวันมาที่ยู่ฉว
