คนของตระกูลโห้ต้องไม่ได้ให้ความสำคัญกับเขาแน่นอน ทว่าเขานึกไม่ถึง คนของตระกูลโห้จะทำถึงขั้นที่ไม่เห็นเขาเป็นคน กลับเพื่อกระต่ายป่าย่างหนึ่งตัว แล้วให้เขาไปก้มหน้าให้เขาศัตรูของเขา
“นายไม่อยากไป? ” โห้ชิงซงทำเสียงเย็นชา ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความมืดครื้มทันที
หวงเฟยห้าวรู้สึกตัวสั่นงันงก แล้วรีบลุกขึ้น “ผมไปๆ ”
เขาจึงเดินไปหาเฉินจื๋อหลี่ทีละก้าว ฟันของเขาถูกเขากัดจนเกือบหลุด
หวงเฟยห้าวเดินไป เฉินเฟิงพวกเขาต่างก็รู้สึกคาดถึงไม่คาดเล็กน้อย
โดยเฉพาะเฉินเฟิง เมื่อวานเห็นโห้ชิงซงโมโหสุดขีด เขายังนึกว่าหวงเฟยห้าวอยู่ตระกูลโห้จะได้รับการให้ความสำคัญ ตอนนี้ดูๆ แล้ว หวงเฟยห้าวอยู่ในบ้านตระกูลโห้ ก็คือหมาหนึ่งตัวเท่านั้น
“ย่างกระต่ายให้ฉัน! ”
หวงเฟยห้าวกัดฟันกรอด ในใจกำลังเคียดแค้นเฉินเฟิงมากๆ ทุกอย่างก็เพราะเฉินเฟิง ถ้าไม่มีเฉินเฟิง เขาก็คงไม่ต้องขายหน้าขนาดนี้!
“นายบอกให้ฉันทำ ฉันก็ทำ? ”
เฉินจื๋อหลี่แสยะยิ้มขึ้น แล้วไม่ได้ไปสนใจหวงเฟยห้าวเลยสักนิด
หวงเฟยห้าวกัดฟันกรดจนได้ยินเสียง เขาอยากจะลงมือฆ่าสี่พี่น้องตระกูลเฉินและเฉินเฟิงให้ตายคาที่ ทว่าตระกูลโห้ก็คงไม่มีทางเห็นด้วยที่จะให้เขาฆ่าคนที่นี่
“อาหลี่ เห็นแก่นายและฉันที่เคยเป็นศิษย์พี่น้องในสำนักเดียวกันเถอะ……..” หวงเฟยห้าวทำน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง ทว่าเฉินจื๋อหลี่ก็ไม่ได้มีเยื่อใยกับเขาแม้แต่น้อย
ไม่รอให้หวงเฟยห้าวพูดจบ เขาก็พูดแทรกอย่างเลือ
