ดเย็น “ตอนนี้นึกถึงพวกเราเป็นศิษย์พี่น้องกันแล้วหรอ? ”
“นายหักหลังอาจารย์ ตอนที่นายเอาข่าวของบัวหิมะซินเจียงไปขายให้กับตระกูลโห้ ทำไมนายถึงไม่นึกถึงว่าเราเป็นพี่น้องสำนักเดียวกันด้วยล่ะ? ”
“นายทำวิธีที่โหดเหี้ยม ทำให้เราสี่คนต้องกระอักเลือด ทำไมถึงนึกไม่ถึงว่าเราเป็นพี่น้องที่มีอาจารย์เดียวกัน? ”
เฉินจื๋อหลี่ถามหลายคำถามในขณะเดียวกัน ทันใดนั้นทำให้หวงเฟยห้าวถึงกับเป็นไบ้จนพูดอะไรไม่ออก
เฉินจื๋อหลี่แสยะยิ้มอีกครั้ง “นายอยากได้กระต่ายย่างตัวนี้? ได้”
“งั้นนายเก็บเป็ดย่างที่โยนลงบนพื้นเมื่อครู่ขึ้นมา! ”
หวงเฟยห้าวทำหน้าที่ทั้งแดงและเขียวคล้ำ เขานึกไม่ถึงว่าเขาจะถูกแก้แค้นไวขนาดนี้
จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาค่อยๆ คุกเข่าลง แล้วเอาเป็ดย่างที่ติดฝุ่นขึ้นมา
เฉินจื๋อหลี่ทำสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์ “กินสิ”
“เฉินจื๋อหลี่! ” หวงเฟยห้าวรู้สึกโมโหขึ้นมาทันที นัยน์ตาเต็มไปด้วยไฟแห่งความโมโห “นายอย่ารังแกคนอื่นเกินไปสิ! ”
“ฉันรังแกคนอื่นเกินไป แล้วนายจะทำอะไรฉัน? ” เฉินจื๋อหลี่ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว เขาตั้งใจเขาเรื่องเขา
หวงเฟยห้าวจึงกำหมัดแน่นจนมีเสียงกระดูกหักดังขึ้น นัยน์ตาฉายแววแห่งความอาฆาตออกมา
ทว่าสุดท้าย เขาก็คลายหมัดออก จากนั้นก็กัดเป็ดย่างที่มีดินเกาะด้วยสีหน้าที่ไม่สื่ออารมณ์ใด
เฉินจื๋อหลี่คลายยิ้มอ่อนๆ แล้วยื่นกระต่ายไปตรงหน้าหวงเฟยห้าว แล้วเอ่ยพูดอย่างเหยียบหยาม “ศิษย์พี่หวงกล้าได้กล้า
