บทที่ 276 ย่างกระต่ายป่า
“พกดาบสั้นมาหรือยัง? ” เฉินเฟิงยิ้มพลางถามขึ้น
“พกแล้วครับ” เฉินจื๋อเหวินหยุดชะงักไปเล็กน้อย แล้วรีบเอาชักดาบสั้นออกมา จากนั้นก็ยื่นไปให้ในมือของเฉินเฟิง
เวลาเดียวกัน ในใจของรู้สึกตะลึง หรือว่าเฉินเฟิงจะลงมือเอง?
และตอนที่เฉินจื๋อเหวินเพิ่งมีความคิดนี้โผล่ออกมา ก็เหมือนจะรู้สึกตกใจกับภาพตรงหน้า นี่เฉินเฟิงเคยทำแบบนี้เป็นพันครั้งแล้วหรอ
สี่พี่น้องตระกูลเฉินอ้าปากค้าง แล้วถลึงตาโต ตีให้ตายยังไงพวกเขาก็นึกไม่ถึง เฉินเฟิงกลับยังมีฝีมือแบบนี้
เท่าที่เขารู้ เฉินเฟิงเป็นถึงคุณชายใหญ่ ชีวิตที่ผ่านมาก็จะชีวิตที่มีแต่คนปรนนิบัติดูแล เรื่องทำอาหาร ไม่ใช่ว่าเป็นสิ่งที่คนใช้ควรทำหรือไง?
สี่พี่น้องตระกูลเฉินไม่รู้ ตอนที่เฉินเฟิงยังเด็ก เคยถูกแม่ของเขาโยนเข้ามาอยู่ในกลางป่าลึก แล้วให้เขาหาทางรอดของชีวิตด้วยตัวเอง
ตอนนั้นเขาต้องต่อสู้กับเสือและหมาป่า เพื่อทำตัวเหมือนสัตว์ป่าที่กินเลือดที่หิวโหย
พอเขาฝึกฝนและเก็บประสบการณ์มาเป็นปี เฉินเฟิงไม่เพียงแต่มีความสามารถทางด้านการฆ่าสัตว์ แม้กระทั่งวิธีการย่างสัตว์ป่าเขาก็เคยถูกฝึกฝนมาอย่างยอดเยี่ยม
เวลาช่วงนั้นตอนได้ใช้ชีวิตอยู่ในป่าลึก สัตว์ป่าที่ถูกเฉินเฟิงย่าง ไม่ถึงร้อยชนิด ก็คงจะมีเป็นจำนวนแปดสิบชนิดอยู่
แน่นอนว่านั่นจึงทำให้เฉินเฟิงชำนาญในการปิ้งย่าง
เวลานี้ เขาเริ่มย่างกระต่ายป่า จึงทำให้เขาดูคุ้นชินกับมันมาก
หลังจากสิบห้านา
