ปีนเขามาครึ่งวันแล้ว จะกินอะไรหน่อยไหม? ” หวงเฟยห้าวยกเป็ดย่างในมือขึ้นแล้วถามขึ้น
“ไม่ต้องหรอก” เฉินจื๋อเหวินมองหวงเฟยห้าวด้วยสีหน้าที่เย็นชา แล้วใช้เท้าคิดก็คิดออก เวลานี้การปรากฏตัวของหวงเฟยห้าวไม่ได้เป็นผลดีแน่นอน
หวงเฟยห้าวยิ้มอย่างกวนประสาท “ไม่ต้องจริงๆ หรอ? ”
“หวงเฟยห้าว นายฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรอ? ” เฉินจื๋อเหวินรู้สึกโมโหเล็กน้อย วิธีนี้ของหวงเฟยห้าวมันอนุบาลมาก ทว่ากลับเต็มไปด้วยความประสงค์ร้าย
“ศิษย์น้อง ทำไมถึงต้องทำน้ำเสียงที่น่ากลัวขนาดนี้ด้วย? ” หวงเฟยห้าวถอนหายใจออกมา “นี่ฉันไม่ใช่ว่าเป็นห่วงที่พวกนายหิวหรือไง? นายและฉันยังไงก็คือคนที่มีจากสำนัก…….”
“ไสหัวไป! ”
“ได้ๆๆ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” หวงเฟยห้าวคลายยิ้มแล้วไม่ได้โมโหอะไรอีก
ทว่าก่อนจะไป เขากลับโยนเป็ดย่างลงบนพื้นที่อยู่ตรงหน้าเฉินเฟิง “ไหนๆ ศิษย์น้องฉันก็ไม่อยากกิน งั้นเป็ดย่างตัวนี้ฉันให้นาย”
“กินให้อร่อยล่ะ เป็ดย่างตัวนี้อาจจะเป็นมื้อสุดท้ายของนายก็ได้ ฮ่าๆๆ ” พูดจบ หวงเฟยห้าวก็หัวเราะเสียงดังแล้วหันหลังเดินจากไป
เฉินจื๋อเหวินรู้สึกโมโหมาก อยากจะชกหวงเฟยห้าวหนึ่งหมัดจนใจจะขาด หวงเฟยห้าวใช้วิธีสกปรกแบบนี้ ถึงแม้จะไม่ได้ทำร้ายร่างกายใคร ทว่ากลับทำให้คนรู้สึกรังเกียจ
“คุณชายเฉิน ผมเองที่คิดไม่รอบคอบ……” เฉินจื๋อเหวินรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เขากลับนึกไม่ถึงว่าจะเกินสถานการณ์แบบนี้ขึ้น
“ไม่เป็นไร” เฉินเฟิงคลายยิ้มอ่อนๆ
