ี่ดูเหมือนหน้าตาธรรมดา ถึงจะเป็นลูกพี่ของกลุ่มนี้
แม้แต่เฉินจื๋อเหวินยังแอบเห็นเฉินเฟิงเป็นหัวหน้า
“นายว่าไงนะ?” เฉินเฟิงก้าวมาด้านหน้า จ้องหวงเฟยห้าวไปตรงๆ แบบหน้าตาไร้ความรู้สึก
หวงเฟยห้าวหัวใจสั่น ไม่รู้ทำไมบนตัวเฉินเฟิงที่อยู่ตรงหน้า เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่ไม่เคยมีมาก่อนอย่างหนึ่ง
กดทับลงจิตใจจนไม่สงบ หวงเฟยห้าวเอ่ยปากเสียงทุ้ม “นายจะมาคิดเล็กคิดน้อยกับฉันเพื่อคนธรรมดาไม่กี่คน?”
คนธรรมดา นี่คือความคิดที่หวงเฟยห้าวมีต่อโจวจิ้งหลงคนเหล่านี้
สำหรับเขา คนธรรมดากับจอมยุทธ์ล้วนมีตัวตนในสองโลกโดยสิ้นเชิง
หวาเซี่ยที่ยิ่งใหญ่ มีประชากรหนึ่งพันสี่ร้อยล้านคน แต่จำนวนของจอมยุทธ์ แม้แต่หนึ่งล้านยังไม่ถึง
จอมยุทธ์แต่ละคนล้วนเป็นอัจฉริยะอย่างแน่นอน
สถานะของพวกเขาสูงส่งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ด้วยเช่นกัน
คนธรรมดาสำหรับจอมยุทธ์ นั้น ก็คือการมีตัวตนของตุ่นและมด
ดังนั้นอย่าพูดว่าทำร้ายตุ่นและมดไม่กี่ตัวเลย ถึงเหยียบตุ่นและมดตายไป เฉินเฟิงก็ไม่ควรมาคิดเล็กคิดน้อยกับเขา
เพื่อคนธรรมดาไม่กี่คน ผิดใจกับจอมยุทธ์คนหนึ่ง พฤติกรรมแบบนี้ช่างโง่เขลามาก!
“คนธรรมดา?” เฉินเฟิงขมวดคิ้วขึ้น ส่ายหน้าอย่างสงบ “พวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา พวกเขาเป็นเพื่อนของฉัน”
“เพื่อนนาย ฮ่าๆๆ” หวงเฟยห้าวหัวเราะกะทันหัน จากนั้นเขาเก็บรอยยิ้มฉับพลัน พูดด้วยหน้าเย็นชา “นายอยากออกหน้าแทนเพื่อนยังไง?”
“ตัดแขนตัวเอง หรือว่า……ตาย!” เฉ
