ู้ตงเชินกัดฟันจนเกิดเสียงกรอด ใกล้จะระเบิดอารมณ์แล้ว อีกฝ่ายช่างยั่วยุเขาอย่างชัดเจน
“นายไม่ใช่อยากให้ฉันปล่อยเขาเหรอ? ฉันก็ปล่อยออกแล้วไง ทำไมนายถึงบอกว่าฉันอยากตายล่ะ” ผู้ชายเสื้อลายดอกหัวเราะฮาๆ เหมือนไม่ได้สนใจแรงอาฆาตของกู้ตงเชินเลย
เวลานี้ สี่พี่น้องตระกูลเฉินลงมาจากรถอีกคันหนึ่ง
วินาทีแรกเฉินจื๋อเหวินที่นำหน้าก็มองเห็นผู้ชายเสื้อลายดอก
“ศิษย์พี่รอง?” เฉินจื๋อเหวินตกใจอย่างยิ่ง หลุดปากออกมา คิดไม่ถึงจะมาเจอหวงเฟยห้าวที่นี่
ผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกคนนั้นก็ตกใจเช่นกัน “ศิษย์น้อง?”
“ศิษย์พี่รอง ทำไมพี่อยู่ที่นี่ได้?”
เฉินจื๋อเหวินปวดหัวอยู่บ้าง เขาคาดไม่ถึงว่าเมื่อวันก่อนตนเองพึ่งปล้นคลังสมบัติของหานหลง วันนี้หวงเฟยห้าวมาตีคนของกู้ตงเชินอีก
นี่คือจะทำเลาะกับคนของเฉินเฟิงให้ได้เชียวหรือ?
“ฉันมาที่นี่ซื้อโชวูให้คุณโห้ ปรากฏว่าเจอพวกตาไม่มีตาเข้า เลยถือโอกาสสั่งสอนหน่อย” หวงเฟยห้าวพูดอย่างโจ่งแจ้ง
หลังพูดจบ เขามองเฉินจื๋อเหวินกับกู้ตงเชินทีหนึ่ง พูดอย่างไม่พอใจ “ศิษย์น้อง นายอย่าบอกฉันนะ พวกไม่มีตานี้เป็นคนของนาย”
เฉินจื๋อเหวินกังวลมาก “ศิษย์พี่รอง พวกเขาไม่ใช่คนของผม แต่พวกเขาเป็นเหล่าพี่น้องในสังกัดของเพื่อนผม……”
“เพื่อน?” เฉินจื๋อเหวินยังไม่ทันพูดจบ โดนหวงเฟยห้าวหัวเราะขัดจังหวะ “ศิษย์น้อง นายบอกว่าคนบ้านนอกคอกนานี้เป็นเพื่อนนาย?”
“ทำไม มีปัญหาเหรอ?” เฉินจื๋อเหวินขมวดคิ้วขึ้น
“ไม่
