มีปัญหา”
หวงเฟยห้าวส่ายๆ หน้า น้ำเสียงเหยียดหยาม “ศิษย์น้อง นายอยากเป็นเพื่อนกับใครนั้นเป็นเรื่องของนาย”
“แต่ว่าศิษย์พี่ผิดหวังในตัวนายมาก คิดไม่ถึงหลังออกจากแก๊งชาวจีนโพ้นทะเล นายจะใช้ชีวิตมาถึงขั้นนี้ เป็นเพื่อนกับหัวหน้าโจรระดับเมืองคนหนึ่ง? โธ่ๆ”
หวงเฟยห้าวกระดกลิ้นถอนใจทันที ท่าทีอยู่สูงเหนือมวลชน ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยการเหยียดหยามต่อกู้ตงเชิน
เขาเป็นจอมยุทธ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตำแหน่งเดิมในแก๊งชาวจีนโพ้นทะเลก็ไม่ต่ำมาก ดังนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ ในใจในสายตาเขาจึงดูถูกคนธรรมดาทั้งหมด
กู้ตงเชินกำหมัดแน่น อัดอั้นตันใจจนหน้าแดงเต็มไปหมด แต่เขาก็เข้าใจ ผู้ชายเสื้อลายดอกตรงหน้าคนนี้ไม่ธรรมดาเด็ดขาด รู้ได้ไม่ยากจากคำที่เฉินจื๋อเหวินเรียก ผู้ชายเสื้อลายดอกด้านหน้าก็เป็นจอมยุทธ์เช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งยังเป็นระดับสูงของแก๊งชาวจีนโพ้นทะเลด้วย
อย่างน้อยในด้านคุณสมบัติและประสบการณ์ ต้องสูงกว่าเฉินจื๋อเหวิน
“ศิษย์พี่ ขอให้เกรงใจเพื่อนผมสักหน่อย” เฉินจื๋อเหวินกำหมัดแน่น ขุ่นเคืองอยู่บ้าง
“เกรงใจ?” หวงเฟยห้าวชายตามองกู้ตงเชินทีหนึ่ง ยิ้มเยาะเอ่ยปาก “เขาคู่ควร?”
“นาย……”
“เอาล่ะ ศิษย์น้อง ฉันจะไม่พูดไร้สาระกับนายแล้ว ในเมื่อนายเป็นเพื่อนกับพวกสวะนี้ นั้นวันนี้ฉันก็จะไว้หน้านาย ไม่เก็บกวาดเจ้าพวกของเสียนี้ นายให้พวกเขาไสหัวไปเถอะ” หวงเฟยห้าวโบกมือ พูดพุ่งไปทางกู้ตงเชินเหมือนไล่แมลง
