ิน เขากลับไม่กล้าขัดขืน
เสี้ยเมิ่งเหยาร้องไห้ด้วยความดีใจ วิ่งเหยาะๆ ไปด้านข้างเฉินเฟิง กอดเฉินเฟิงเอาไว้
บนหน้าเฉินเฟิงปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง ดึงเทปกาวบนปากของเสี้ยเมิ่งเหยาออกให้เบาๆ
“ไม่เป็นไรนะ” เฉินเฟิงเอ่ยปากเสียงละมุน
“อืม ไม่เป็นไร” เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเบาๆ เธอไม่รู้ว่าเฉินเฟิงช่วยเธอครั้งที่เท่าไรกันแล้ว
ทุกครั้ง เฉินเฟิงมักปรากฏตัวขึ้นตอนช่วงสำคัญที่สุด ไม่เคยขาดสักครั้ง
เวลานี้ เฉินจื๋อเหวินเหงื่อออกเต็มหน้า ยกมือทั้งคู่ประสานที่หน้าอกเอ่ยปาก “รุ่นพี่ รุ่นน้องไม่ได้เจตนาล่วงเกินคุณเสี้ยจริงๆ ยังขอให้รุ่นพี่ไว้ชีวิต……”
ขอความเมตตาไปโดยตรง!
นี่คือท่าทีของเฉินจื๋อเหวิน
วินาทีนั้นที่เฉินเฟิงลงถึงพื้นอย่างมั่นคง เขาไม่ใช่เคยคิดนำเสี้ยเมิ่งเหยามาข่มขู่เฉินเฟิง
แต่ความคิดนี้มีตัวตนอยู่ในสมองได้ไม่ถึงหนึ่งวินาที ก็ถูกเขาลบหายไป
เขารู้ดีมาก ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้มีความน่ากลัวมากแค่ไหน
ถ้าหาเรื่องยั่วโมโหเฉินเฟิงเข้าจริง วันนี้พวกเขาที่อยู่ในเหตุการณ์เหล่านี้ คงไม่มีสักคนที่มีชีวิตเดินออกไปจากที่นี่ได้ แม้แต่อาจารย์ที่อยู่ต่างประเทศไกลออกไปของพวกเขา คงเจอการแก้แค้นของเฉินเฟิงด้วย
เขาทำได้เพียงยอมรับความผิด จากนั้นพนันให้เฉินเฟิงเห็นแก่ที่พวกเขารู้จักเจียมตัว ไว้ชีวิตพวกเขา
บางทีอัตราการรอดชีวิตอาจมีเพียงหนึ่งในหมื่น แต่พวกเขาไม่เสี่ยงไม่ได้!
เฉินเฟิงมองเฉินจื๋อเหวินอย่างเย็
