นชา และไม่ได้พูดอะไร
บรรยากาศในที่นี้กดดันแตกต่างกันไป
สี่พี่น้องตระกูลเฉินก้มหน้ามองพื้น ราวกับไหล่ทั้งคู่มีภูเขาใหญ่ทับไว้ หนักอึ้งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ แม้แต่ความกล้าเงยหน้ามองเฉินเฟิงยังไม่มี
ติ้งๆ
น้ำเหงื่อบนหน้าผากของเฉินจื๋อเหวินปะทะบนพื้นอย่างหนัก แม้กระทั่งไหลเข้าในตา แสบๆ แต่เขากลับไม่กล้าไปเช็ด
การกระทำใดๆ ในตอนนี้ของเขาอาจจะกระทบต่อการตัดสินใจของเฉินเฟิงได้หมด
ความเป็นความตายของพวกเขาสี่คนพี่น้อง ตอนนี้อยู่ระหว่างที่เฉินเฟิงกำลังคิด
หลังจากนั้นตั้งนาน ในที่สุดเฉินเฟิงก็เอ่ยปาก
“เลี่ยงโทษประหารได้ แต่ยังต้องรับโทษอยู่ ให้เขาตัดแขนนั้นของตัวเองแล้วกัน”
เฉินจื๋อหลี่ใจสั่น ที่เฉินเฟิงมองคือเขา
“ขอบคุณครับรุ่นพี่!”
เสียง “กึกกัก” ทีหนึ่ง เฉินจื๋อเหวินราวกับได้ยินเสียงสวรรค์ คุกเข่าลงที่พื้นทันที คำนับด้วยความประหม่าอย่างยิ่ง
จิตใจเฉินจื๋อหลี่หมดอาลัยตายอยาก เฉินจื๋อเหวินพูดขนาดนี้แล้ว นั้นแขนนี้ของเขา อย่างไรเสียคงรักษาไว้ไม่รอด
เฉินจื๋อหลี่ไม่ได้เป็นคนที่ลังเลไม่กล้าตัดสินใจ หลังจากระลึกได้ว่าแขนตนเองคงรักษาไว้ไม่ได้ เขาก็ยกกริชขึ้น หั่นแขนขวาของตนเองอย่างไม่สงสัยสักนิด
ยกมือกรีดลง!
แขนขวาขาดถึงโคน เลือดไหลทะลักราวน้ำพุ
เฉินจื๋อหลี่ส่งเสียงฮัมต่ำๆ ชั่วขณะนั้นสีหน้าซีดขาว แต่เขาเป็นคนโหด ถึงแม้จะเป็นแบบนี้ เขาก็ไม่ได้ส่งเสียงร้องโหยหวน
เฉินเฟิงพยักหน้า เฉินจื๋อหลี่ยังรู้จัก
