เอาตัวรอดดีมาก
แต่ว่าเมื่อสักครู่ถ้าเขาทำร้ายเสี้ยเมิ่งเหยาจริง นั้นเรื่องราวคงไม่ใช่แค่แขนข้างเดียวจะจัดการได้
“บอกมา พวกนายมาทำอะไรที่เมืองชางโจว?” เฉินเฟิงเอ่ยปากอย่างสงบ เขาแค่มองก็ดูออก ว่าเฉินจื๋อเหวินเป็นอ้านจิ้งขั้นต้น เฉินจื๋อหลี่กับเฉินจื๋อเจียวเป็นหมิงจิ้งขั้นสูง ถึงแม้เฉินจื๋อโสงจะเป็นคนที่อ่อนแอที่สุด ยังเป็นหมิงจิ้งชั้นกลาง พลังแบบนี้ เดิมทีก็ไม่อาจเป็นโจรเถื่อนนอกเขตอะไร
สถานะโจรเถื่อนนอกเขตทั้งหมดนั้น มีความเป็นไปได้มากกว่าเป็นเพียงระเบิดควันที่พวกเขาโยนออกมาเพื่ออำพรางตัวตนเท่านั้น
พวกเขามาเมืองชางโจว ต้องยังมีเป้าหมายที่ไม่สามารถบอกใครอย่างอื่นแน่
สายตาเรียบสงบของเฉินเฟิงทำให้เฉินจื๋อเหวินสายตาสับสน แต่ว่าเขายังฝืนพูดไป “รุ่นพี่ รุ่นน้องมาที่เมืองชางโจวคือมาเยี่ยมญาติ”
“เยี่ยมญาติ?”
เฉินเฟิงส่งเสียงหัวเราะ มองทหารจ้างสิบกว่านายที่ตกใจจนเอ๋อด้านหลังเฉินจื๋อเหวินทีหนึ่ง แล้วบอกว่า “นายพาทหารจ้างกลับมาเยี่ยมญาติ?”
เหงื่อบนหน้าผากของเฉินจื๋อเหวินค่อยๆ ผุดออกมา
“ฉันให้เวลานายสามวินาที บอกเป้าหมายนายออกมา” เฉินเฟิงเอ่ยปากนิ่งๆ ตอนนี้เมืองชางโจวเป็นถิ่นของเขา เขาจำเป็นต้องรู้ เฉินจื๋อเหวินคนเหล่านี้มาทำอะไรที่เมืองชางโจว
“หายา”
มุมปากเฉินจื๋อเหวินฝืนๆ “รุ่นพี่ รุ่นน้องมาเมืองชางโจว เพื่อมาหายา”
“อ่อ หายาอะไร?” เฉินเฟิงสนใจขึ้นมา
“บัวหิมะซินเจียง” เฉินจื๋อเหวินไม่กล้าปิดบ
