บทที่263 สามีฉัน
“พี่ใหญ่ นั้นตอนนี้ควรทำยังไง? ถ้าไม่อย่างนั้นปล่อยแม่คนนี้ไหม?” เฉินจื๋อหลี่ถาม ฟังความหมายของเฉินจื๋อเหวินออก ตอนนี้เสี้ยเมิ่งเหยากลับกลายเป็นปัญหายุ่งยาก
“ปล่อยไม่ได้” เฉินจื๋อเหวินส่ายหน้าพลางบอกว่า “ถ้าปล่อยเธอไป คนเบื้องหลังของเธอจะค้นหาแล้วตามมาจนเจอเบาะแส ค้นพวกเราเจอที่นี่คงไม่ดีนัก พวกเราเข้ามาครั้งนี้ เข้ามาแบบหลบๆ ซ่อนๆ จะให้คนรู้ร่องรอยของพวกเรามากเกินไปไม่ได้”
“แต่บอดี้การ์ดของแม่คนนี้ที่อาโสงตีจนเจ็บ อีกฝ่ายรู้ว่าพวกเราเป็นจอมยุทธ์แล้ว” เฉินจื๋อหลี่พูดอย่างจำใจพอสมควร
“รู้แล้วจะเป็นยังไง ตอนนี้คนอยู่ในมือพวกเรา ก่อนหน้าที่ยังตรวจสอบไม่ชัดเจน พวกเขาคงไม่กล้าวู่วาม” เฉินจื๋อเหวินมีแผนในใจอยู่แล้ว
“บางที แม่คนนี้อาจจะรู้ว่าจอมยุทธ์เบื้องหลังของเธอเป็นใคร” เฉินจื๋อหลี่ลูบไล้คาง มองเสี้ยเมิ่งเหยาที่ยังสลบอยู่
เฉินจื๋อเหวินขมวดคิ้วเอ่ยปาก “อาเจียว เธอไปทำให้หล่อนฟื้นแล้วถามหล่อนหน่อย”
เสี้ยเมิ่งเหยาใจเย็นมาก เวลานี้เธอไม่ได้ถามเฉินจื๋อเหวินเป็นใครอย่างคำถามโง่เขลาแบบนี้ แต่กลับพูดตรงไปตรงมา “ทำไมพวกคุณถึงต้องลักพาตัวฉัน?”
มีเพียงรู้จุดประสงค์ เธอถึงสามารถวิเคราะห์ที่มาของเฉินจื๋อเหวินคนเหล่านี้ได้
“คุณเสี้ย ทำไมพวกเราถึงลักพาตัวคุณ นี่ไม่สำคัญ เรื่องสำคัญคือคุณเสี้ยอยากออกไปจากที่นี่รึเปล่า” เฉินจื๋อเหวินพูดยิ้มกริ่ม
มุมปากเสี้ยเมิ่งเหยาเผยท่าทีถากถาง “ฉัน
