ินเมืองยันเจียงด้วย
“ในเมื่อคุณเสี้ยไม่ยอมบอกความจริง นั้นสองวันนี้ก็ต้องลำบากใจคุณเสี้ยชั่วคราวก่อนสักหน่อย” เฉินจื๋อเหวินพูดนิ่งๆ เขาไม่คิดว่าสิ่งที่เสี้ยเมิ่งเหยาพูดเป็นเรื่องจริง เพราะจอมยุทธ์ไปเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิง นี่เป็นยิ่งกว่าเทพนิยายก็เป็นนิทานอาหรับราตรี
เห็นว่าเฉินจื๋อเหวินจะออกไป เสี้ยเมิ่งเหยารีบร้อนขึ้น “หยุดก่อน!”
“คุณเสี้ยยังมีธุระอะไร?”
เสี้ยเมิ่งเหยาสูดหายใจเข้าลึกๆ “ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณเป็นใคร ฉันไม่รู้จุดประสงค์ของพวกคุณ แต่ฉันขอเตือนพวกคุณไว้ ดีที่สุดรีบปล่อยฉันไป ถ้าโดนสามีฉันตามมาถึงที่ เขาจะไม่ปล่อยพวกคุณไปแน่”
คำพูดของเสี้ยเมิ่งเหยานี้ กำลังคิดแทนพวกเฉินจื๋อเหวินจากใจจริง เธอสามารถมองออกอย่างชัดเจน ว่าเฉินจื๋อเหวินคนเหล่านี้มีเจตนาร้ายต่อเธอไม่ได้ลึกมาก การลักพาตัวเธออาจจะมีความบังเอิญอย่างอื่นด้วย
แต่เฉินเฟิงกลับคงไม่คิดแบบนั้น ดูจากนิสัยที่เผด็จการของเฉินเฟิง ขอเพียงมีคนทำร้ายเธอ เฉินเฟิงจะแก้แค้นอย่างไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกล ถึงตอนนั้นเฉินจื๋อเหวินคนเหล่านี้ ล้วนอย่าคิดจะอยู่สบายสักคนเดียว
ไม่ใช่ว่าเสี้ยเมิ่งเหยาเห็นใจเฉินจื๋อเหวินคนเหล่านี้ แต่ว่าเธอไม่อยากเห็นเฉินเฟิง ทำเรื่องวุ่นวายใหญ่โตครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะเธอ
“แม่คุณ เธอข่มขู่พี่ใหญ่ฉันเหรอ?” น้ำเสียงของเฉินจื๋อหลี่เย็นลงมา
เสี้ยเมิ่งเหยาน้ำเสียงอืด “นี่ไม่ใช่ข่มขู่ นี่คือแนะนำ”
“หึๆ แน
