ะนำ?” เฉินจื๋อหลี่หัวเราะหึๆ ไม่พูดสักคำ “แม่คุณ เธอเก็บคำแนะนำนี้ไว้ให้สามีสวะคนนั้นของเธอฟังเถอะ”
“อีกอย่างเธอภาวนาให้เขารู้จักเอาตัวรอดหน่อยจะดีที่สุด อย่าบุกมาหาพวกเรา ไม่อย่างนั้นอย่าโทษว่าถึงตอนนั้นฉันให้เธอเห็นเขาโดนฉันใช้มือเดียวบีบจนตายไปยังไง!”
“คุณ……” เสี้ยเมิ่งเหยาโกรธอยู่บ้าง เธอนึกไม่ถึงว่าความหวังดีของตนกลับโดนเฉินจื๋อหลี่เห็นเป็นเจตนาร้าย
“อาหลี่ อย่าเสียมารยาทกับคุณเสี้ย” เฉินจื๋อเหวินชายตามองเฉินจื๋อหลี่ทีหนึ่ง จากนั้นย้ายสายตาไปทางเสี้ยเมิ่งเหยาพลางยิ้มเล็กน้อย
“คุณเสี้ย ขอบคุณสำหรับคำแนะนำของคุณ ผมจะระวังไว้”
เห็นได้ชัดมากว่าเดิมทีเขาไม่ได้วางคำพูดของเสี้ยเมิ่งเหยาไว้ในใจแต่อย่างใด
เวลานี้ เฉินเฟิงโทรศัพท์ไปหาที่มือถือของเย่ไห่ถัง
“ผมต้องการข่าวของโจรเถื่อนนอกเขตพวกนั้น” เฉินเฟิงพูดตรงประเด็น ข่าวคราวเป็นเย่ไห่ถังรายงานให้เขา นั้นเวลานี้น่าจะมีความเป็นไปได้มากสุดที่เย่ไห่ถังจะรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหนกัน
“ฉันไม่รู้” น้ำเสียงของเย่ไห่ถังเย็นยะเยือกเหมือนเมื่อก่อน
“ทำไมคุณถึงไม่รู้อะไรเลย?” ในเสียงของเฉินเฟิงมีความโกรธระดับหนึ่ง
“คุณเฉิน โปรดระวังน้ำเสียงของคุณด้วย ฉันไม่ใช่ภรรยาของคุณ และไม่ใช่คนใช้ของคุณด้วย คุณไม่มีสิทธิ์มาขึ้นเสียงใส่ฉัน” เย่ไห่ถังขมวดคิ้ว
“ขอโทษ คุณเย่ เป็นผมวู่วามเอง” สูดหายใจลึกๆ ทีหนึ่ง เฉินเฟิงทำให้ตนเองสงบลงมาได้ เขาไม่มีสิทธิ์โมโหเย่ไห่ถัง
