บทที่262 สหภาพบูโด
“หมายเลขที่คุณติดต่อปิดเครื่อง~”
“ปิดเครื่องแล้ว” หลินหลันจับมือถือแกว่งตรงหน้าเฉินเฟิง
เฉินเฟิงขมวดคิ้ว ไม่ได้พูดอะไรมาก
ความน่าสงสัยของหวังเมิ่งหลงยังคงไม่ได้ชำระล้างไป
ไม่ว่าอย่างไรเขาจะให้กู้ตงเชินกับหานหลงตามหาต่อไป
ในขณะเดียวกัน ในเขตโรงงานย่านชานเมือง
“พี่ใหญ่ ทำไมพี่ต้องให้เมิ่งหลงโกหกกับยัยคนต่ำนั้นด้วย? โกหกแล้วจะได้เงินไถ่ตัวยังไง?” เฉินจื๋อหลี่ถามอย่างสงสัย
หวังเมิ่งหลงที่อยู่ด้านข้างทำหน้าไม่เข้าใจ เมื่อสักครู่เขาคิดจะโลภมากกับหลินหลัน ผลลัพธ์คือเฉินจื๋อเหวินกลับให้เขาปฏิเสธเรื่องลักพาตัว
เฉินจื๋อเหวินไม่ได้สนใจเฉินจื๋อหลี่ แต่ว่าย้ายสายตาไปทางเสี้ยเมิ่งเหยาที่เฉินจื๋อโสงและเฉินจื๋อเจียวพึ่งพากลับมาเมื่อสักครู่
“อาโสง นายบอกว่าตอนที่นายไป อีกฝ่ายกำลังเฝ้าอยู่ใต้ตึก?”
เฉินจื๋อโสงพยักหน้า พูดเสียงต่ำ “อืม พี่ใหญ่ ฝีมือเจ้าหมอนั่นไม่เลวเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งประสบการณ์ต่อสู้ก็มากมายอีกด้วย ถ้าไม่ใช่ระดับการต่อสู้แย่หน่อย ไม่แน่ว่าผมอาจจะเป็นคู่ต่อสู้เขาจริงๆ”
เฉินจื๋อเหวินสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย ความสามารถของเฉินจื๋อโสง เขายังรู้จักดีมาก อยู่ต่างประเทศหลายปีนี้ เฉินจื๋อโสงผ่านการสู้รบเกือบทุกปี ประสบการณ์ต่อสู้เดี่ยวของเฉินจื๋อโสงแย่กว่าเขาไม่มากเท่าไร
แค่คิดก็รู้ว่าอาเหาที่สามารถได้รับคำวิจารณ์เช่นนี้ของเฉินจื๋อโสงไม่ธรรมดามากแค่ไหน
ถึงแม้เพียงแค่หมิงจิ้
