บทที่261 ปฏิเสธ
หลินหลันสีหน้าอึมครึมยากจะอธิบาย หล่อนไม่แน่ใจว่าเฉินเฟิงรู้เรื่องของหล่อนกับหวังเมิ่งหลงมากแค่ไหน
ถ้าเพียงแค่เศษเสี้ยวเดียว นั้นถ้าหล่อนเปิดเผยเรื่องทั้งหมดออกไป ก็คือการส่งจุดอ่อนไปในมือเฉินเฟิงเปล่าๆ เลย
แต่ถ้าเฉินเฟิงรู้ทั้งหมด แล้วหล่อนไม่พูดตามจริง จนยั่วโมโหเฉินเฟิงเข้า เฉินเฟิงจะต้องทำชื่อเสียงหล่อนเหม็นฉาวโฉ่แน่
ดังนั้นตอนนี้หลินหลันกำลังพัวพันอุตลุด
“ฉันรู้จักหวังเมิ่งหลง แต่ฉันกับเขาไม่สนิทกัน ดังนั้นเลยไม่มีเบอร์เขา……” หลังจากลังเลสักพัก หลินหลันก็เอ่ยปากอ้ำๆ อึ้งๆ
“โดยเฉพาะอย่างยิ่งนายถามหาเบอร์หวังเมิ่งหลงทำไม? เมิ่งเหยาถูกลักพาตัวไปเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาสักหน่อย” หลินหลันมองเฉินเฟิงแบบสงสัยมาก ทันใดนั้นหล่อนตอบสนองเข้ามา ความหมายของเฉินเฟิงคือเสี้ยเมิ่งเหยาโดนลักพาตัว หวังเมิ่งหลงเป็นคนทำ
“ทำไมเธอถึงรู้ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับหวังเมิ่งหลง?” เฉินเฟิงถามเสียงเย็นชา
“ทำไมฉันจะไม่รู้? ความกล้าของหวังเมิ่งหลงเล็กยิ่งกว่าหนู ให้เขาฆ่าไก่ตัวหนึ่งยังไม่กล้า ยิ่งเป็นการลักพาตัวคนอีก” หลินหลันเกือบหลุดปากออกมา หลังพูดจบ ชั่วขณะหนึ่งหล่อนนึกเสียใจอยู่บ้าง หล่อนเหมือนพูดอะไรผิดไปแล้ว
“เธอไม่ใช่ไม่สนิทกับหวังเมิ่งหลงเหรอ? เธอรู้ได้ยังไงว่าความกล้าของเขาเล็กกว่าหนูอีก?” เฉินเฟิงเสียดสีเสียงเย็นชา ตนเองเพียงแค่ขุดหลุมพรางง่ายๆ หลินหลันคนงั่งนี้ก็กระโดดลงไป
