อย่างไม่คิดสักนิด
“ฉัน……ฉันก็พูดไปเรื่อยแบบนั้น……” หลินหลันดันทุรังอธิบาย ภายในช่างเสียใจเหลือเกิน ตนเองโดนเฉินเฟิงเจ้าของเสียนี้ใช้เล่ห์กลเสียแล้ว
“พูดไปเรื่อย?” เฉินเฟิงหัวเราะเยาะ “หลินหลันเห็นทุกคนเป็นคนโง่หมดเลย”
“เรื่องของเธอกับหวังเมิ่งหลง ฉันรู้ดีตั้งนานแล้ว ดังนั้นที่ไม่พูด ล้วนเห็นแก่หน้าของเมิ่งเหยาและพ่อฉันเท่านั้น ดังนั้นเธออย่ามาทำหน้าด้านอีก”
“ตอนนี้ฉันให้เวลาสิบวินาทีสุดท้ายกับเธอ โทรศัพท์หาหวังเมิ่งหลง! ไม่อย่างนั้นฉันจะเอาเรื่องของเธอกับหวังเมิ่งหลงไปเปิดโปงออกมาให้หมด!”
“แกอย่าแฉนะ ฉันโทร ฉันโทรแล้ว” หลินหลันลนลาน หล่อนไม่กล้าพนัน ถ้าเกิดแพ้พนัน นั้นทุกอย่างที่หล่อนครอบครองในตอนนี้ล้วนละลายเป็นฟองอากาศไปหมด
หลินหลันหยิบมือถือออกมาอย่างวุ่นวายพอสมควร ต่อสายไปยังหมายเลขของหวังเมิ่งหลง
“หลันหลัน มีอะไรเหรอ?”
ในสายโทรศัพท์อีกด้าน เสียงระมัดระวังของหวังเมิ่งหลงลอยมา หลินหลันหน้าแดง คนที่หูยานยังสามารถฟังออกว่าคำเรียกที่หวังเมิ่งหลงเรียกหล่อนนั้นคลุมเครืออยู่บ้าง
“หวังเมิ่งหลง ลูกสาวฉันถูกคนลักพาตัวไป ใช่คุณทำรึเปล่า?” หลินหลันพูดอย่างตรงไปตรงมา ถ้าเรื่องนี้เป็นหวังเมิ่งหลงทำจริง นั้นหวังเมิ่งหลงต้องมีแผนการบางอย่าง ดังนั้นเขาคงไม่ปฏิเสธ
“หลันหลัน คุณพูดอะไร?” น้ำเสียงของหวังเมิ่งหลงฟังขึ้นมาเหมือนตื่นตระหนกอยู่บ้าง “ลูกสาวคุณถูกคนลักพาตัวไป?”
“หรือว่าคุณไม่รู้?” หลินห
