ลันขมวดคิ้วขึ้น อดมองเฉินเฟิงทีหนึ่งไม่ได้ กลับเห็นเฉินเฟิงเวลานี้กำลังล็อกคิ้วนิ่วหน้าเช่นกัน
“ทำไมผมถึงต้องรู้ด้วย?” หวังเมิ่งหลงแปลกไปอย่างยิ่ง
หลินหลันเสียงแหบไม่มีคำพูด
“ไม่ใช่ หลินหลัน คุณหมายความว่าอะไร! คุณสงสัยผมรึเปล่า?” หวังเมิ่งหลงเดือดดาลพอสมควร
“ฉัน……ฉันไม่ได้……” หลินหลันเอ่ยปากปฏิเสธโดยจิตใต้สำนึก
“ไม่ใช่? คุณถามมาว่าผมทำรึเปล่า ยังจะบอกไม่ใช่?” อารมณ์ของหวังเมิ่งหลงฮึกเหิมหลายระดับ “หลินหลัน คุณคิดว่าเป็นเพราะหลายวันก่อนคุณไม่ให้ผมยืมเงิน ผมเลยอายจนโมโหถึงกับลักพาตัวลูกสาวคุณเลยใช่มั้ย?”
“ไม่……ไม่ใช่……” หลินหลันบนบอกปฏิเสธ แต่ไม่พูดไม่ได้ ในใจหล่อนเคยสงสัยจริงๆ เพราะนี่เป็นแรงจูงใจหนึ่งเดียวที่หวังเมิ่งหลงลักพาตัวเสี้ยเมิ่งเหยา
“อย่าเถียงข้างๆ คูๆ เลย หลินหลัน ผมจะบอกคุณ ผมหวังเมิ่งหลงเป็นนักพนันไม่ผิด ผมขาดเงินจริง แต่ลักพาตัวเรื่องไร้จริยธรรมแบบนี้ ผมหวังเมิ่งหลงทำไม่ลง”
“ถ้าคุณสงสัยผม ตอนนี้คุณสามารถแจ้งความได้ ให้ตำรวจมาจับผม”
“ปึง”
หวังเมิ่งหลงวางสายโทรศัพท์ไปทันที
หลินหลันอดย้ายสายตาไปทางเฉินเฟิงไม่ได้ โกรธเคืองอย่างยิ่ง “ไอ้สวะ แกยังมีอะไรจะพูดอีก? เมิ่งเหยาถูกลักพาตัว เดิมทีไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับเมิ่งหลง!”
“ฉันว่าทุกอย่างนี้ล้วนเป็นไอ้สวะอย่างแกจ้างเองเล่นเอง!” หน้าอกหลินหลันกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด เห็นได้ชัดโมโหมาก
ในความจริงที่ใจลึกๆ ของหล่อน หล่อนยิ่งมีแนวโน
