รกัน?” เฉินเฟิงวุ่นวายใจอยู่บ้าง ศัตรูที่เขาล่วงเกิน บอกว่ามากก็ไม่มาก แต่บอกว่าน้อยก็ไม่น้อยแน่นอน
ตระกูลเล็กระดับรองส่วนหนึ่งของเมืองชางโจว ยังมีตระกูลไป๋ตระกูลตู้เมืองจินหลิง แม้กระทั่งตระกูลเติ้ง ณ เมืองหนานหนิง ล้วนมีความเป็นไปได้ว่าจะลงมือกับเสี้ยเมิ่งเหยา
ยังมีตระกูลเฉิน!
เฉินเฟิงตกใจทันใด ตระกูลเฉินก็มีความเป็นไปได้!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งความเป็นไปได้ของตระกูลเฉิน ในผู้มีอิทธิพลทั้งหมด พวกเขาเป็นหนึ่งเดียวที่ใหญ่ที่สุดด้วย เพราะนอกจากตระกูลเฉิน ยากมากที่ผู้มีอิทธิพลรายอื่นจะลงมือแผนใหญ่ขนาดนี้
แต่ถ้าเป็นตระกูลเฉิน พวกเขาลักพาตัวเสี้ยเมิ่งเหยาก็พอ ทำไมยังต้องปล้นคลังสมบัติของหานหลง?
ทำไมต้องทำเพิ่มมากขึ้นอย่างหนึ่ง?
หรือว่าเพื่อปิดบังอำพราง?
บางทีอาจเป็นเพราะสาเหตุที่ห่วงใยเสี้ยเมิ่งเหยามากเกินไป ดังนั้นเวลานี้เฉินเฟิงจึงคิดมากมายแล้ว
คิดมากมายไป ความคิดอารมณ์ย่อมยุ่งเหยิง
เช่นเดียวกับคำพูดนั้น เป็นคนประสบเหตุจะมึนงง เป็นคนดูอยู่ข้างๆ จะเห็นชัดเจน
หลังสูดหายใจลึกๆ เฉินเฟิงส่ายๆ หน้า พยายามให้ตนเองใจเย็นลงมา
“เธอโทรศัพท์หาหวังเมิ่งหลงอีกที ถามเขาให้ชัดว่าอยู่ไหน” เฉินเฟิงบอก อยากพิสูจน์ว่าหวังเมิ่งหลงกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกันธรรมดา ขอเพียงหาตัวเขาเจอก็พอ
“ไอ้สวะ แกยังมาทำตัวเสแสร้งอีก? เมิ่งหลงก็บอกแล้วว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา!” หลินหลันโกรธอยู่บ้าง
สีหน้าเฉินเฟิงเย็นลงมา “
