บทที่260 หลินหลันที่เห็นแก่ตัว
บอกว่าชิงคลังสมบัติของงูเจ้าถิ่นอย่างหานหลงก็ชิงไป ไม่มียืดยาดสักนิดเดียว
ลักพาตัวเสี้ยเมิ่งเหยา ราวกับเป็นเรื่องเล็กที่ทำได้คล่องมือสำหรับใครบางคน
“ไม่……ไม่มีแล้ว พี่หลี่” หวังเมิ่งหลงส่ายๆ หน้า ถึงแม้เขาจะเป็นนักพนัน แต่เรื่องที่ฆ่าคนวางเพลิงเขายังไม่กล้าทำ เดิมทีให้สี่พี่น้องตระกูลเฉินลักพาตัวเสี้ยเมิ่งเหยา ก็เพียงแค่อยากได้เงินจากหลินหลันทางนั้นมาใช้หน่อย
แต่ตอนนี้เห็นฝีมือของสี่พี่น้องตระกูลเฉินแล้ว เรื่องเงินคงไม่ใช่ปัญหา ได้มาอย่างง่ายดายอย่างยิ่ง
ถ้าไม่ใช่เพื่อลงโทษคนเนรคุณอย่างหลินหลัน เขาคงไม่คิดจะให้สี่พี่น้องตระกูลเฉินลักพาตัวเสี้ยเมิ่งเหยาหรอก
“ไม่มีแล้วเหรอ? เมิ่งหลง นายไม่ใช่บอกว่านังคนต่ำหลินหลันอะไรนั่นทิ้งนายไปตอนนั้นเหรอ? ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะให้อาโสงกับอาเจียวถือโอกาสเอาหล่อนกับสามีหล่อนเข้ามาด้วย ให้นายได้ระบายอารมณ์?” เฉินจื๋อหลี่บอก
หวังเมิ่งหลงลังเลอยู่บ้าง แต่สุดท้ายเขาก็ส่ายหน้าไป “ไม่ต้องหรอก พี่หลี่ ผมกับนังคนต่ำนั้นก็ผ่านไปแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลายปีมานี้หล่อนยังเคยช่วยผมหลายครั้ง……”
เฉินจื๋อหลี่ถอนหายใจทีหนึ่ง ตบๆ ไหล่ของหวังเมิ่งหลงพลางบอกว่า “เมิ่งหลง ลูกผู้ชายจะจิตใจลังเลไม่มีความเด็ดขาดแบบนี้ไม่ได้ นายควรฆ่าผู้ชายของหล่อนกับลูกสาวหล่อนต่อหน้านังคนต่ำนั้นไปโดยตรง ให้หล่อนเสียใจไปทั้งชีวิต”
“อาหลี่!” เฉินจื๋อเหวินถลึงตา
