ใส่เฉินจื๋อหลี่อย่างไม่พอใจเท่าไร ใจอาฆาตของเฉินจื๋อหลี่หนักเหลือเกิน เกือบถึงขั้นที่ไม่พูดไม่จาอะไรก็ฆ่าคนไป
“พี่ ผมล้อเล่นนะ ล้อเล่นเอง” เฉินจื๋อหลี่หัวเราะแบบกระอักกระอ่วน สำหรับพี่ใหญ่เฉินจื๋อเหวิน เขายังเคารพอยู่มาก
“เอาล่ะ โทรศัพท์หาอาโสงกับอาเจียวอีกที ให้พวกเขาถือโอกาสไปยู่ฉวนซาน ลักพาตัวเสี้ยเมิ่งเหยาคนนั้นกลับมาด้วยแล้วกัน” เฉินจื๋อเหวินพูดสั่งการ
“ครับ พี่ ผมจะไปโทร”
เกือบเป็นตอนที่อาเหาพาคนรีบมาบริเวณตระกูลเสี้ย เฉินจื๋อโสงกับเฉินจื๋อเจียวก็พาผู้ชายสูงใหญ่กำยำหลายคนเข้ามาในยู่ฉวนซานด้วย
ในวินาทีแรกทั้งสองกลุ่มปะทะกันเข้า
“พวกนายเป็นใคร?” ลูกตาอาเหาหดแน่นฉับพลัน ถึงแม้ในใจจะคาดเดาได้บ้าง แต่เขายังมีความตระหนกระดับหนึ่ง คาดไม่ถึงว่ามาทีก็คือจอมยุทธ์สองคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งหนึ่งในนั้นยังเป็นจอมยุทธ์ผู้หญิงคนนี้ เขาดูระดับขอบเขตไม่ออกโดยสิ้นเชิง!
เฉินจื๋อโสงไม่ได้ไร้สาระกับอาเหา เขากระทืบเท้าทันใด กระโจนเข้ามาหาอาเหาราวกับเสือดุที่ลงมาจากเขา
“ปัง”
ชั่วพริบตาหนึ่งที่แลกหมัดกัน อาเหาถอยหลังสามก้าวติดอย่างควบคุมไม่อยู่ สีหน้าแดงสุดๆ
“หมิงจิ้งขั้นต้น?” มุมปากเฉินจื๋อโสงประกายยิ้มเยาะ ไม่พอดูเลย!
เขากุมหมัดไว้ สไลด์เท้า พุ่งไปทางอาเหาอีกครั้ง
“อย่าฆ่าคน” เวลานี้ เฉินจื๋อเจียวที่อยู่ด้านหลังส่งเสียงกำชับนิ่งๆ
เท้าของเฉินจื๋อโสงชะงัก แรงที่ต่อยออกไปเก็บกลับมาระดับหนึ่ง
เฉินจื๋อเจีย
