วเคาะประตูใหญ่ตระกูลเสี้ยอย่างหน้าตาไร้อารมณ์
คนที่เปิดประตูย่อมเป็นหลินหลัน มองเห็นเฉินจื๋อเจียว ชั่วขณะนั้นสีหน้าของหล่อนเปลี่ยนเป็นระวังขึ้นมา “เธอเป็นใคร?”
เฉินจื๋อเจียวไม่ได้สนใจหลินหลัน เธอจับคอหลินหลันบีบไว้ ยกหลินหลันลอยขึ้นกลางอากาศ
“ลูกสาวเธอล่ะ?”
“แค่ก……แค่ก……” หลินหลันสายตาหวาดผวา สีหน้าแดงขึ้น ใช้นิ้วมือชี้ไปทางห้องนอนของเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างไม่ลังเลสักนิด
“ปัง”
หลินหลันถูกโยนออกไป กระแทกบนผนัง
การกระทำทางนี้ดึงดูดความสนใจของเสี้ยเมิ่งเหยาเป็นธรรมดา
โจร?
เสี้ยเมิ่งเหยาสีหน้าตกใจกะทันหัน นึกถึงคำพูดหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้าที่เฉินเฟิงเคยบอก ตอนนั้นเธอยังคิดว่าโจรลักพาตัวอะไรนั้นเป็นเพียงข้ออ้างที่เฉินเฟิงหามา
แต่ตอนนี้……
เสี้ยเมิ่งเหยากดหมายเลขของเฉินเฟิงอย่างลนลานอยู่บ้าง จากนั้นต่อสาย
“ปึง”
เวลานี้ประตูถูกถีบเปิด
เฉินจื๋อเจียวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก
“คุณเป็นใคร?” เสี้ยเมิ่งเหยาฝืนบังคับให้ตนเองใจเย็นลงมา
เฉินจื๋อเจียวไม่ได้พูดอะไร หล่อนเดินถึงตรงหน้าเสี้ยเมิ่งเหยาทันที ใช้มีดพกทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาสูญเสียแรงต่อต้าน……
“เมิ่งเหยา?”
หลังจากเฉินจื๋อเจียวจากไป ในมือถือที่พื้น เสียงของเฉินเฟิงก็ลอยมาแล้ว
ระหว่างทาง เฉินเฟิงร้อนใจราวกับเปลวไฟ เกือบเหยียบคันเร่งจนมิด
ไม่ต้องสงสัยเลยสักนิด เสี้ยเมิ่งเหยาเกิดเรื่องแล้ว
เป็นการล่อเสือออกจากถ้ำหรือว่าบังเอิญ เฉินเฟิงไม่มีเวลาไปค
