ิด
เขากำลังใช้พลังทั้งหมดรีบไปที่บ้าน
ระยะทางครึ่งชั่วโมง วันนี้เฉินเฟิงใช้เพียงไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึงที่หมาย
พอมาถึงด้านตึก เฉินเฟิงมองเห็นอาเหา
อาเหาในเวลานี้พิงที่กำแพง สีหน้าซีดขาว มุมปากยังมีรอยเลือด เห็นได้ชัดว่าเจ็บไม่น้อย
“คุณชายเฉิน” พอเห็นเฉินเฟิงเข้า อาเหาอยากจะลุกขึ้นยืนอย่างรู้สึกผิดในใจพอสมควร กลับโดนเฉินเฟิงกดไว้
“อีกฝ่ายมีกี่คน?” เสียงของเฉินเฟิงเย็นเฉียบจนน่ากลัว
“ทั้งหมดเจ็ดคนครับ คนที่นำมาเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ความสามารถของผู้ชายน่าจะเป็นหมิงจิ้งชั้นกลาง สำหรับผู้หญิง ผมมองระดับขอบเขตของหล่อนไม่ออกจริงๆ ครับ” อาเหาบอก
เฉินเฟิงพยักหน้า “นายไปโรงพยาบาลเถอะ เรื่องต่อไปนี้ให้ฉันจัดการ”
เฉินเฟิงสูดหายใจลึกๆ ทีหนึ่ง จากนั้นขึ้นตึกไป เขาอยากดูหน่อย อีกฝ่ายทิ้งเบาะแสอะไรไว้ในห้องของเสี้ยเมิ่งเหยาหรือเปล่า
หลังเข้าประตูมา หลินหลันนอนเจ็บปวดร้องโอดโอยอยู่บนพื้น
มองเห็นเฉินเฟิง ชั่วขณะนั้นหลินหลันถลึงตาโมโห “ใช่คนของแกส่งมารึเปล่าไอ้สวะ?”
เฉินเฟิงไม่ได้สนใจหลินหลัน เห็นได้ชัดหลินหลันรู้สึกว่าเขาเป็นคนส่งโจรพวกนั้นมาแกล้งแสดง
“ฉันถามนายอยู่นะ แกหูหนวกหรือไง?” หลินหลันไม่ยอม พูดอยู่ก็เดินมาตรงหน้าเฉินเฟิง ยกมือขึ้น เตรียมตบเฉินเฟิง
“ป้าบ”
แต่ฝ่ามือของหล่อนยังไม่ตกบนหน้าเฉินเฟิง ก็ถูกเฉินเฟิงพลิกมือตบกลับไป
“เธอยังมีหน้ามาถามฉันอีกเหรอ?” เฉินเฟิงหน้าอึมครึม ถ้าไม่ใช่หลินหลันอวดร
