วย เอาเรื่องซื้อบ้านไปทำให้คนรู้ไปทั่ว เดิมทีเสี้ยเมิ่งเหยาคงไม่ถูกคนจ้องไว้
“ไอ้สวะ แกกล้าตบฉัน?”
หลินหลันปิดหน้าไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ตบเธอ? ตบเธอมันยังเบาไป ถ้าครั้งนี้ถ้าเมิ่งเหยาเกิดเรื่องสักนิด ฉันจะให้เธอเสียใจที่เกิดมาบนโลกนี้!” เสียงของเฉินเฟิงหนาวเย็นอยู่บ้าง
หลินหลันอดหนาวสั่นไม่ได้ ไม่รู้ทำไมเฉินเฟิงในเวลานี้ถึงทำให้หล่อนเกิดความรู้สึกหวาดผวาไม่เหมือนก่อนหน้าเลย
“เบอร์หวังเมิ่งหลงคืออะไร?” เฉินเฟิงถามเสียงเย็นชา
ได้ยินหวังเมิ่งหลงสามคำนี้ ร่างกายของหลินหลันสั่นฉับพลัน ในสายตามีความตื่นตระหนก
“หวังเมิ่งหลงอะไรกัน ฉันไม่รู้” สายตาหล่อนหลบหลีกปฏิเสธ
“หลินหลัน!” เฉินเฟิงสุมไฟโกรธ “มาถึงขั้นนี้แล้ว เธอยังอยากปิดบัง?”
“ปิดบังอะไร? ฉันปิดอะไรกัน เฉินเฟิง แกอย่าโจมตีใส่ร้ายคนอื่นนะ!” หลินหลันปากแข็งปฏิเสธต่อไป
“หลินหลัน ตอนนี้พ่อฉันไม่อยู่ที่นี่ ฉันให้โอกาสครั้งสุดท้ายกับเธอ บอกเบอร์ของหวังเมิ่งหลงมา ไม่อย่างนั้นอย่าโทษว่าฉันเอาเรื่องนี้ออกไปประจาน” เฉินเฟิงข่มขู่เสียงเย็น หลินหลันเป็นคนเห็นแก่ตัวถึงขั้นสุด ในสายตาของหล่อน หน้าตาของตนเองสำคัญที่สุด การมีตัวตนของคนอื่นล้วนไม่สำคัญ
