บทที่258 รอยร้าว
“ผมไม่ได้นอกใจ!” เฉินเฟิงวุ่นวายใจอยู่บ้าง ถ้าเขาทำเรื่องอะไรที่ผิดต่อเสี้ยเมิ่งเหยาจริง เช่นนั้นเขาคงไม่พูดมากสักคำเดียว
ทำแล้ว เขาคงยอมรับ!
แต่ทั้งที่ชัดเจนแล้ว เขากลับโดนคนสาดโคลนอย่างไม่มีมูล การใส่ร้ายแบบนี้ เขาไม่มีทางยอมรับได้
“หลักฐานวางอยู่ตรงนั้นหมดแล้ว แกเห็นพวกฉันตาบอดรึไง?” หลินหลันลักษณะท่าทางดุดัน
“ผมบอกไปแล้วว่าผมกับหล่อนเป็นเพื่อนกัน ไปดื่มเหล้าเพราะมีธุระต้องคุย” เฉินเฟิงอดทนพอสมควร
“ไปผับเพื่อคุยธุระ?” หลินหลันเสียดสี “คุยเรื่องอะไร?”
“มีโจรป่าเถื่อนนอกเขตอยากลักพาตัวเมิ่งเหยา” เฉินเฟิงตอบเสียงทุ้ม
“เชอะ ไอ้ของเสีย แกอยากหาข้ออ้างก็หาข้ออ้างที่มันดีๆ หน่อยได้มั้ย? ยังมาบอกโจรป่าเถื่อนนอกเขต ทำไมแกไม่พูดหัวหน้าโจรพระโพธิสัตว์เลยล่ะ?” หลินหลันถากถางอย่างไม่ยอมรับ
“โจรป่าเถื่อนนอกเขต ทำไมต้องลักพาตัวฉันด้วยล่ะ?” เสี้ยเมิ่งเหยาเงยหน้าทันใด ถามอย่างสงบ
“เพราะ……”
ตอนแรกเฉินเฟิงอยากบอกว่าเพราะหลินหลันอวดรวยดึงดูดความสนใจของหวังเมิ่งหลง แต่พอคำพูดมาจ่อที่ปาก กลับโดนเขากลืนลงไปอีก
เขาไม่รู้ว่าควรอธิบายกับเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างไร
เรื่องนี้อธิบายยากมากจริงๆ เพราะพัวพันถึงหวังเมิ่งหลง
ถ้าเขาพูดความจริงออกมาตอนนี้ เป็นไปได้มากว่าครอบครัวนี้จะแตกแยกเป็นเสี่ยงๆ ระหว่างเสี้ยเว่ยกั๋วกับหลินหลัน ถึงแม้ไม่แต่งงาน ก็คงปรากฏรอยร้าวที่ใหญ่มาก
ซึ่งคนที่ได้รับบาดเจ็บมากที่
