หรอ”
“คุณชายเฉิน เดี๋ยวผมจะส่งพวกลูกน้องไปตามหาทั้งเมือง”
“ปัง”
ทันทีที่เสียงหานหลงพูดจบ ก็มีลูกน้องเข้ามาในห้องอาหารอย่างลนลาน “ท่านหานครับ ไม่ดีแล้ว คลังสมบัติทางตอนตะวันตกของเมืองของพวกเราโดนคนยกเค้า!”
“อะไรนะ?”
แวบเดียวหานหลงลุกขึ้นจากบนโซฟา ถลึงดวงตากลม “คลังสมบัติโดนคนยกเค้า?”
“ใครทำกัน?” กู้ตงเชินลูกตาแข็งนิดหน่อย คลังสมบัติของหานหลงเป็นที่เก็บของมีค่าไม่น้อยของหานหลง เงินสด ทองคำที่มากมายมหาศาล ยังมีผลงานการเขียนและภาพวาดด้วยพู่กันที่มีอายุจำนวนหนึ่ง หานหลงเก็บรักษาไว้ด้านใน รวมราคาสักสองสามร้อยล้านได้
“ไม่รู้ครับ อีกฝ่ายมีเพียงสามคน” ลูกน้องนั้นส่ายหน้า
“สามคน?”
หานหลงกลับตกใจแบบเกินคาด ไม่อยากเชื่อเท่าไร
กู้ตงเชินตื่นตะลึงไปทั้งหน้าเช่นกัน เพราะสาเหตุที่ขัดแย้งกับหานหลงเมื่อหลายปีก่อน ดังนั้นเขาจึงชัดเจนในกำลังคุ้มครองคลังสมบัติของหานหลงมาก สามารถพูดได้ว่ากำลังชั้นเยี่ยมที่สุดของลูกน้องหานหลงล้วนอยู่ที่คลังสมบัติตรงนั้น
ตอนนี้คลังสมบัติโดนสามคนแย่งไป
“เหล่าคนโชคดีที่เหลืออยู่บอกว่าอีกฝ่ายมีแค่สามคนครับ แต่ละคนล้วนเป็นคนฝีมือดีชั้นหนึ่ง ในนั้นยังมีผู้หญิงด้วยคนหนึ่ง ที่โรคจิตสุดของผู้หญิงคนนั้น แม้แต่ลูกกระสุนปืนไรเฟิลยังหลบผ่านไปได้ครับ”
หานหลงกับกู้ตงเชินมองหน้ากัน รู้สึกแค่หนังศีรษะชาอยู่บ้าง แม้แต่ลูกกระสุนปืนไรเฟิลยังหลบผ่านได้ นี่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนธรรมดา
