บทที่257 หญิงร้ายชายเลว
เฉินเฟิงขมวดคิ้วขึ้น “คุณเคยรับปากผมว่าจะปกป้องเมิ่งเหยา”
“ใช่ ฉันเคยรับปากคุณ แต่ที่ฉันพูดเหมือนว่าจะเป็นหลังจากที่คุณไปจากเมืองชางโจว ตอนที่เสี้ยเมิ่งเหยาเจออันตรายที่ไม่อาจต้านทานได้ ฉันถึงจะช่วยเธอสักครั้ง”
“โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพียงครั้งเดียว หลังจากครั้งหนึ่ง เสี้ยเมิ่งเหยาจะเป็นหรือตาย ไม่เกี่ยวกับฉัน”
คำพูดของเย่ไห่ถังเย็นชาอยู่บ้าง แต่เฉินเฟิงกลับไม่มีแรงโต้กลับ เพราะตอนแรกเขาพูดแบบนี้กับเย่ไห่ถังไว้จริงๆ
“ขอบคุณสำหรับข่าวของคุณ”
เฉินเฟิงหัวเราะ ลุกขึ้นออกไปโดยตรง
เหลือเย่ไห่ถังไว้ที่เดิม ใบหน้าเต็มไปด้วยความซับซ้อน
เฉินเฟิงเหมือนเท้าพึ่งก้าวออกจากผับ ด้านหลังเสี้ยจื่อหลันก็กระโดดตามออกมา
“เฉินเฟิง นายมาทำอะไรที่นี่?” เสี้ยจื่อหลันแกล้งถามไปทั้งๆ ที่รู้
“เกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ?” เฉินเฟิงมองเสี้ยจื่อหลันอย่างเมินเฉย
“น้ำเสียงจะดุขนาดนี้ทำไม?” เสี้ยจื่อหลันไม่พอใจเท่าไร ยิ้มแบบขบคิดของหล่อนต่อ “ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน แต่กับเสี้ยเมิ่งเหยายัยคนนั้น น่าจะเกี่ยวอยู่นะ”
เฉินเฟิงน้ำเสียงขรึม “คุณหมายความว่าอะไร?”
“ไม่ได้หมายความว่าอะไร แค่เมื่อกี้ในผับ ไม่ระวังมองเห็นหญิงร้ายชาวเลวคู่หนึ่งดื่มเหล้าด้วยกัน ผู้ชายในหญิงร้ายชายเลวคู่นี้ยังหน้าตาคล้ายใครบางคนด้วย”
เสี้ยจื่อหลันมองเฉินเฟิงอย่างสบายๆ
เฉินเฟิงขมวดคิ้วขึ้น
“เฉินเฟิง ผู้ชายเลวคนนั้น คงไม่ใช่นายหรอกมั้ง” เสี
