องฉันแม้แต่นิ้วเดียว ฉันจะให้นายรับผิดชอบทั้งหมด”
“ไสหัวไป!”
เฉินเฟิงมองเสี้ยจื่อหลันอย่างรำคาญ ผลักเสี้ยจื่อหลันออกไปทันที
“แกไอ้สวะ แกยังมีหน้ามาผลักคนอื่น!” เสี้ยจื่อหลันอับอายหงุดหงิด ต่อว่ายกใหญ่ “เสี้ยเมิ่งเหยายังไม่ได้นอกใจ ไอ้ของเสียอย่างแกกลับนอกใจก่อน ใครให้ความมั่นใจกับแก……”
เฉินเฟิงไม่ได้สนใจคำด่าทอของเสี้ยจื่อหลัน เขากลับไปที่คฤหาสน์ยู่ฉวนซานทันที
พอผลักประตูเปิด ภายในคฤหาสน์มืดสนิทอย่างเช่นก่อนหน้า เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้อยู่บ้าน
เฉินเฟิงวุ่นวายใจพอสมควร หยิบมือถือออกมา ต่อสายไปยังโทรศัพท์ของเสี้ยเมิ่งเหยา
ตุ๊ด
เสี้ยเมิ่งเหยาตัดสายไปทันที
เฉินเฟิงถอนหายใจทีหนึ่ง จำใจอยู่บ้าง
นิสัยเดิมของเสี้ยเมิ่งเหยาอ่อนไหวง่าย ตอนนี้เห็นคลิปสิดีโอของเสี้ยจื่อหลันต้องคิดมากแน่ๆ
เฉินเฟิงส่ายหน้า ได้แต่ขับรถมาที่บ้านของหลินหลัน
พอผลักประตูออก มองเห็นใบหน้าหลินหลันเต็มไปด้วยความโกรธ “ไอ้สวะ แกยังมีหน้ากลับมาอีก!”
“แม่ เมิ่งเหยาล่ะ?” เฉินเฟิงถามเสียงทุ้ม เขาจำเป็นต้องอธิบายให้ชัดแจ้งกับเสี้ยเมิ่งเหยาด้วยตนเอง
“แกถามหาลูกสาวฉันทำไม? แกไปดื่มเหล้ากับนังผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้นอีกสิ!” หลินหลันด่าทอมาใส่หน้าโครมๆ
“แม่ หล่อนเป็นเพื่อนของผม ไม่ใช่แบบนั้นอย่างที่แม่คิด” เฉินเฟิงอธิบายด้วยความอดทน
“เพื่อน? เพื่อนอะไรถึงไปดื่มเหล้าที่ผับกับแกดึกดื่นกัน?” หลินหลันหัวเราะติดๆ กัน “เพื่อนอะไรของแกถึงไปมือเ
