บทที่256 ลักพาตัวเสี้ยเมิ่งเหยา
หลังออกมาจากถนนหวงเห้า เย่ไห่ถังก็ขาดความสนใจไปบางอย่างชัดเจน
“ยังจะเดินช้อปปิ้งอยู่มั้ย?” เฉินเฟิงอดถามไม่ได้
“ไม่เดินแล้ว” เย้ไห่ถังตอบอย่างอารมณ์เสีย
“งั้นเมิ่งเหยา……”
“ไม่รู้”
เย่ไห่ถังบอกว่าไม่รู้ประโยคนี้ ทำเอาคำพูดทั้งหมดของเฉินเฟิงกลืนกลับไป
“ฉันอยากไปผับ นายไปไม่ไปเหรอ?” เย่ไห่ถังมองเฉินเฟิงอย่างเย็นชาทีหนึ่ง
เฉินเฟิงหัวเราะอย่างขมขื่น “ผมยังมีตัวเลือกอีกเหรอ?”
เขารู้ วันนี้ถ้าไม่ทำให้เย่ไห่ถังพึงพอใจ นั้นก็อย่าคิดจะได้รู้ข่าวเกี่ยวกับเสี้ยเมิ่งเหยาเลย
ในฐานะถนนย่านเจริญรุ่งเรืองที่สุดของเมืองชางโจว เป็นธรรมดาที่ถนนหวงเห้าจะไม่ขาดผับ
เดินมาไม่ทันนาน เฉินเฟิงก็มองเห็นผับแห่งหนึ่ง
เย่ไห่ถังเข้าไปอย่างไม่พูดไม่จา เฉินเฟิงรีบตามไปด้านหลัง
หัวเข้าประตูมา เสียงเสียดหูกระโจนเข้ามาต้อนรับ
แสงไฟที่สลัว ดนตรีเสียดแก้วหู
ที่สระน้ำไกลออกไป ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังโอบกอดกันอยู่ สั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง
แต่ว่าทุกฉากนี้ล้วนไม่เกี่ยวกับเย่ไห่ถังเลย
เธอในเวลานี้ดูสงบแตกต่างไป
พวกเขาหาเคาน์เตอร์บาร์ที่แยกเดียว หลังจากสั่งคอกเทลมาสองแก้ว ก็เริ่มเหม่อลอย
เฉินเฟิงถอนหายใจทีหนึ่ง นั่งลงตรงข้ามกับเย่ไห่ถัง
“ดื่ม!”
เย่ไห่ถังมองเฉินเฟิงด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก นำคอกเทลที่สั่งเสร็จเลื่อนไปตรงหน้าเฉินเฟิง
เฉินเฟิงยกเหล้าขึ้น ชิมแบบตื้นๆ แล้วหยุด
“ฉันสวยมั้ย?”
ร่างกายเย่ไห่ถังเ
