นฉอเลาะ
“ว่ามาเถอะ เมิ่งเหยาเป็นอะไร?” เฉินเฟิงถามอย่างทนไม่ไหว
เย่ไห่ถังฉีกมุมปากขึ้น “เดินช็อปปิ้งเป็นเพื่อนฉัน เดินเสร็จแล้วฉันจะบอกคุณ”
มุมปากเฉินเฟิงหดลง เขาเคยคิดเงื่อนไขร้อยแปดที่เย่ไห่ถังจะเสนอขึ้นมา แต่ยังไม่เคยคิดแบบนี้ เดินช็อปปิ้ง?
“ทำไม ไม่ยอม?” เย่ไห่ถังยักคิ้วเรียวงอนที่ดูดีขึ้น
“ยอม” เฉินเฟิงยิ้มอย่างขมขื่น ถ้าเป็นไปได้เขายินยอมช่วยเย่ไห่ถังฆ่าใครสักคน แต่จะไม่ยินยอมไปเดินช็อปปิ้งกับเย่ไห่ถัง
“หึๆ งั้นไปเถอะ” เย่ไห่ถังหัวเราะคิกๆ เหยียบคันเร่งทันใด
ความรู้สึกดันกลับที่รุนแรงลอยขึ้นมา แลนด์โรเวอร์ของเย่ไห่ถังพุ่งไปราวกับวัวป่าที่หลุดบังเหียน คำรามขับเคลื่อนบนท้องถนนขึ้นมา
คนข้างถนนต่างจ้องมอง
“คุณขับช้าๆ หน่อย” เฉินเฟิงขมวดคิ้ว ที่นี่เป็นย่านการค้าที่เจริญคึกคัก เย่ไห่ถังกลับขับรถไปถึง140 ถ้าเกิดชนคนเข้าควรจะทำอย่างไรดี?
“คุณกลัวแล้วเหรอ?” เย่ไห่ถังฉีกมุมปากขึ้นหยอกล้อ
เฉินเฟิงมองค้อนทีหนึ่ง ไม่ได้สนใจเย่ไห่ถัง
“ผู้ชนะเลิศถ้วยรถเทพที่น่าเกรงขาม คาดไม่ถึงว่าจะกลัวรถเร็ว” เย่ไห่ถังซุบซิบไปประโยคหนึ่ง ไม่เพียงไม่ได้ลงความเร็วรถลง ทว่ายังเหยียบคันเร่งเพิ่มอีกครั้ง
แลนโรเวอร์สีดำพุ่งไปราวกับฟ้าแลบ ขับแทรกตัวในกระแสรถแซงหน้าไป ทิ้งรถแต่ละคันไว้ด้านหลัง
“แม่งเอ๊ย ไอ้คนนี้เมายาแล้วรึเปล่า?”
ที่ด้านหลังแลนด์โรเวอร์ขับไปไม่ไกลนัก บนมาเซราติสีเหลืองคันหนึ่ง ชายวัยรุ่นผมทองนั่งอ
