ไม่รอให้เฉินเฟิงเอ่ยปาก เย่ไห่ถังก็พูดต่อไปอีก “พรุ่งนี้ฉันอยากเจอคุณ”
“ผมไม่ว่าง” เฉินเฟิงขมวดคิ้ว
“ฉันมีเรื่องอยากบอกคุณ”
“เรื่องอะไร?” เฉินเฟิงยักๆ คิ้ว เมื่อวานเขาพึ่งฆ่าเย่ไห่ตง หรือว่าเย่ไห่ถังมาหาเขาเพื่อพี่ชายของเธอ?
“เกี่ยวกับเสี้ยเมิ่งเหยา”
“เมิ่งเหยา?” คำตอบของเย่ไห่ถังทำให้เฉินเฟิงเกินคาดอยู่บ้าง เมิ่งเหยาเป็นอะไร?
“ถ้าอยากรู้ พรุ่งนี้ตอนสี่โมงเย็น เจอกันที่ถนนหวงเห้า” หลังพูดจบก็ไม่รอเฉินเฟิงตอบกลับ เย่ไห่ถังก็วางสายโทรศัพท์ไปแล้ว
เฉินเฟิงส่ายหน้าอย่างจำใจอยู่บ้าง เย่ไห่ถังยังจัดการเขาได้อยู่หมัดจริงๆ รู้ว่าพอได้ยินข่าวของเสี้ยเมิ่งเหยา เขาจะสูญเสียความเหมาะสม
วันต่อมาตอนสี่โมงเย็น เฉินเฟิงมาถึงถนนหวงเห้าตรงเวลา
ถนนหวงเห้าอยู่ใจกลางเมืองของเมืองชางโจว ความหรูหราของที่นี่ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก
ถึงแม้เป็นตอนสี่โมงเย็น แต่ถนนหวงเห้าก็เต็มไปด้วยผู้คน
เฉินเฟิงจอดรถไว้ริมถนน รอเย่ไห่ถังอยู่เงียบๆ
หลังจากนั้นสองสามนาที แลนด์โรเวอร์สีดำคันหนึ่งขับเข้ามาจอดด้านข้างเฉินเฟิง
กระจกรถปลดลง เผยใบหน้างดงามที่สง่าขาวนวลใบหนึ่งออกมา
คือเย่ไห่ถัง
“ขึ้นรถเถอะ” เย่ไห่ถังยิ้มหวาน
พอดึงประตูรถเปิด เฉินเฟิงก็นั่งไปที่นั่งข้างคนขับ
ไม่รู้ทำไมเขาถึงมีความไม่สบายใจ อุณหภูมิของเย่ไห่ถังเสมือนกับอากาศเดือนหก เปลี่ยนแปลงไป แวบเดียวก็หนาวเย็นราวกับเทพธิดาภูเขาน้ำแข็ง แวบหนึ่งก็ราวกับภูตสาวน่ารักแส
